කළුපාට අත්තටු.. ( 1 කොටස )

කැළෑව...

   මේ ලෝකේ සුරංගනාවියෝ කියලා කට්ටියක් ඉන්නවද ? නැද්ද ? මේ හැමදාම මම මගෙන්ම අහන ප්‍රශ්නයක්. ඒත් ඒ ප්‍රශ්නෙට අද වෙනකන් මට කිසිම උත්තරයක් ලැබුණේ නැහැ. මේ හැමදේම පටන් ගත්තේ මීට අවුරුදු හයකට කලින්. එතකොට මට වයස අවුරුදු 14යි. මට සිද්දවුන හැමදේම මේ දැන් වුණා වගේ මතකයි කියල නම් කියන්න බැහැ. ඒත් මීට මාසෙකට කලින් වුණු දෙයක් ගැන කියනවා වගේ විස්තර කරන්න පුළුවන්.

   මගේ නම නෙසුකා. මම මේ කියන්න හදන කැළෑව පටන් ගන්නේ අපේ ගම ඉවර වෙන තැනින්. ගමේ කවුරුවත් මේ කැළෑවට යන්නේ නැහැ. මම හිතන්නේ මම විතරයි මුළු ගමෙන්ම මේ කැළෑවට ගිය එකම කෙනා ඒ වගේම තවමත් මේ කැළෑව ළගට යන එකම කෙනත්. ඒකට මට හේතුවක් තියෙනවා. මීට අවුරුදු හයකට කලින් දවසක් මම මේ කැළේ ඇතුලට ගියා. ඒ මගේ ජිවිතේ නැතිකරගන්න ඕනේ කරපු නිසා. ඒ මම දැන් ඉන්න ගෙදර අය මට කරන කරදර ඉවසගන්න බැරුව. මන් දන්නේ නැහැ මාව මේ ගෙදරට ආවේ කොහොමද කියලා. හැමෝම කියන්නේ මේ ගෙදර හිටපු සීයා මාව කැළෑව ඇතුලේ ඉදල අරගෙන ආව කියලා. ඒත් මම සීයව දැකල නම් නැහැ. මට වයස අවුරුද්දක් වෙද්දී එයා මැරුණා කියල තමයි හැමෝම කියන්නේ. මම කාගේ කවුද කියන්න දන්න කිසිම කෙනෙක් ගමේ නැහැ. මම පොඩි කාලේ ඉදලම හැදුනේ වැඩුනේ මේ ගෙදර. ඒත් මට තේරෙන දවසේ ඉදන් මේ ගෙදර අය මගෙන් වැඩ ගත්තා. මම කවදාවත් ඉස්කෝලෙකට ගිහින් නැහැ. හැමදාම මේ ගෙදර වැඩකාරී වගේ හිටියේ. ඒක එහෙම වෙන්නත් හේතුවක් තිබුණා.

    ඉතින් මට හැමදේම එපා වෙලා තිබුනේ. මම ඊට පස්සේ තමයි කැළෑවට ගියේ මැරෙන්න හිතාගෙන. මට මේ ගමේ මිනිස්සු කියන්නේ යක්ෂණිගේ දුව කියලා. ගමේ කවුරුවත් මගෙත් එක්ක වැඩිය කතා කරන්නෙත් නැහැ. ඒ එයාල මට බය නිසා. මොකද මට තියෙන්නේ රත්තරන් පාට ඇස් දෙකක්. හරි අමුතු පෙනුමක්. ඒ කියන්නේ දිලිසෙන හමක්. ඒක එහෙම වුනේ කොහොමද කියලා මම දන්නේ නැහැ. ඉතින් මන් වගේ අමුතු පෙනුමක් තියෙන ළමයෙක් ඒ කියන්නේ අසාමාන්‍ය පෙනුමක් තියෙන ළමයෙක් මුළු ගමකින්ම කොන් කරන එක අහන්න දෙයක් නෙමෙයි. කැළෑවට ගිය වෙලේ මම කැළෑව මැද්දේ තියෙන ලොකු ගල් කුළක් දැකලා දුවගෙන ගිහින් ඒ ගල්කුළ උඩට නැග්ගා. එතනින් පහළට පැනල මැරෙන්නයි මම හිතුවේ. ඒ නිසා මම දහයට ගණන් කරලා හොද හුස්මක් අරන් ගල් කුළෙන් පැන්නා. මට හොදට මතකයි හුලං පාර කපාගෙන මාව බිමට වැටෙනවා.

      මම තත්පර ගානක් එහෙම උඩ ඉදලා බිමට වැටුණා. ඒත් එක පාරටම කවුදෝ කෙනෙක් මාව අල්ල ගත්තා. මම ගැස්සුනා. එයා මුළු මුණම වහගෙන හිටියේ. මම එයාගේ ඇස් දෙක දැක්කා. ඒවා මගේ වගේමයි. රත්තරන් පාටයි. එයා මාව අල්ල ගත්තේ පියඹාගෙන ඇවිත්. හරියට පෙනුම මනුස්සයෙක්ගේ වගෙයි. ඒත් එයාට ලොකු අත්තටු දෙකක් තිබුණා. ලොකුම ලොකු කළුපාට අත්තටු දෙකක්. එයා මාව අරගෙන ඇවිත් කැළෑවට ඇතුල්වෙන තැනින් මාව හෙමීට බිමින් තිබ්බා. මාව බිමින් තියලා එයා යන්න හැරුණා. මට මතකයි මම එයාගේ ඇදුමෙන් අල්ලලා එයාව නවත්තනවා. ඒ කෙනා මගේ දිහා හැරිලා බැලුවා. ආහ්.. මන් එයාට කිවුවා එයාගේ අත්තටු ගැන. මම දැකපු ලස්සනම අත්තටු දෙක කියලා. එයාගේ අත්තටු ගොඩාක් ලස්සනයි කියලා. ඒ කෙනා මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. ගොඩාක් පුදුමෙන් වගේ මන් දිහා බලන් හිටියේ. මට මතකයි එයාගේ ඇස් දෙක ලොකු කරන මන් දිහා බලන් ඉන්නවා. එයා නැමිලා මගේ ඔළුවට අත තිබ්බා. ඔයා මාව දැක්කා කියලා කාටවත් කියන්න එපා. මේක රහසක්. මට මතක එච්චරයි. 

   ඊට පස්සේ මම නැගිටිනකොට හිටියේ මන් දැන් ඉන්න ගෙදර මගේ ඇදේ. මම මේ ගැන කාගෙන්වත් අහන්න ගියේ නැහැ. කවුරුත් මට ඒ ගැන කිසිම දෙයක් කිවුවෙත් නැහැ. එත් හැමදාම මම කැළෑව ළගට ගිහින් බලන් ඉන්නවා. ඒත් අද වෙනකන් කවුරුවත් ආවේ නැහැ මාව බලන්න. මේ කැළෑව යක්ෂයෝ අරක්ගත් තැනක් කියලයි අපේ ගමේ මිනිස්සු කියන්නේ. ඒත් මම මේ හොයන කෙනා යක්ෂයෙක් නම් වෙන්න බැහැ. මම ඒ කෙනාව දැක්කේ නම් නැහැ. ඒත් මට ඒ අත්තටු දෙක හොදට මතකයි.


by VimarshanaS

දකුණු මුහුදට කඩා වැටෙන WT1190F..

අහස ඉරිතලා අහසෙන් දුවන්නේ.....
පොළොව ඉරිතලා පොළොවෙන් දුවන්නේ.....
මුහුද ඉරිතලා මුහුදෙන් දුවන්නේ.....
අහස පොළොව මුහුදම ඉරි තලන්නේ.....

   අහස, පොළොව, මුහුද සිසාරා ගමන් ගන්නා වාහන, අහස් යානා, නාවික යාත්‍රා ගමනාගමනය මතු යම් දවසක පරිසරය දෙදරවන තරමේ ව්‍යසනයක් වන බැව් අතීතයේ ජිවත් වූ ජනකවියාගේ උපකල්පන දැනුමට හසුවූ අයුරු ඉහත ජනකවියෙන් දැක්වේ. අනාගත සිදුවීම් ගැන අතීත ගැමියා තුල තිබූ අවබෝධය මෙවැනි දේ මගින් මානව පිළිබිඹු වේ. නමුත් මේ ලිපිය අතීත ගැමි අවබෝධයන් ගැන නොව ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු මුහුදට වැටීමට තිබූ අභ්‍යවකාශ කසළ කැබැල්ල පිලිබදවයි.

   මෙම වසරේ එනම් 2015 වර්ෂයේ ඔක්තෝම්බර් 3 වන දින ඇරිසෝනාවේ පිහිටි කැටලිනා ආකාශ වස්තු නිරීක්ෂණාගාරයේ සිටි නිරීක්ෂකයන්ට පෘථිවිය දෙසට ඇදී එන හඳුනා නොගත් ආකාශ වස්තුවක් දර්ශනය වී ඇත. මෙම වස්තුව කුමක්දැයි හරිහැටි හඳුනාගැනීමට නොහැකි බැවින් එය WTF යන කේත නාමය භාවිතා කරමින් WT1190F ලෙස නම් කරන ලදී. මෙම ආකාශ වස්තුව මීට පෙරද 2009 හා 2013 වසරවලදී දුරේක්ෂකවලට හසුවී තිබුණු අතර එහිදී එය 9U01FF6, UDA34A3 හා UW8551D යන නම් වලින් හඳුන්වන ලදී.

 
    ආකාශ වස්තුව පෙර දර්ශනය වන අවස්ථා වලදී පෘථිවිය වටා දුරස්ථ හා ආරක්ෂිත කක්ෂයක ගමන් කරමින් තිබූ බැවින් විද්‍යාඥයන් ඒ පිළිබඳව විශේෂ අවධානයක් යොමු නොතිබුණි. නමුත් මෙය කුමක්දැයි සොයා බැලීම ආරම්භ වූයේ එය තමන් ගමන් කරමින් සිටි ගමන් මාර්ගය වෙනස් කරමින් පෘථිවිය දෙසට ඇදී ඒමට පටන් ගැනීමත් සමඟය. පසුව පෘථිවිය දෙසට ඇදී එන මෙම WT1190F හි දිග පළල පිළිබඳව ගණනය කිරීම් ඇරබිණි. ඒ අනුව මෙය මීටර දෙකක් හෙවත් අඩි හතක් පමණ දිග බව සොයා ගන්නා ලදී.    
   
   විද්‍යාඥයන්ගේ නිරීක්ෂණ වලට අනුව මෙය සාමාන්‍ය ග‍්‍රාහකයකට වඩා වෙනස් බව පැහැදිලි විය. එනම් මෙම ග‍්‍රාහකය දීප්තිමත් මතුපිට පෘෂ්ඨයකින් යුක්ත වූ අතර සිලින්ඩරාකාර හැඩයක් ගන්නා ලදී. පසුව WT1190F පිළිබඳව වැඩිදුර කරන ලද දත්ත විග‍්‍රහයකින් පසුව එය ග‍්‍රාහකයක් හෝ ස්වභාවික වස්තුවක් නොවන බවට විද්‍යාඥයන්ට තහවුරු විය. මේ තහවුරුවත් සමඟ WT1190F පිළිබඳ විවිධ මත ගොඩනැගෙන්නට විය. ඉන් සමහරක් උපකල්පන සිදුවීමට ඇති සම්භාවිතාව ඉතාමත් අඩු විය.
 
   දැනට විද්‍යාඥයන් විශ්වාස කරන මතය වන්නේ මෙය මිනිසා විසින්ම අභ්‍යවකාශ ගත කරන ලද යම්කිසි අභ්‍යවකාශ යානයක සුන්බුන් කොටසක් යන්නයි. ඒ අනුව මෙය පෘථිවියේ සිට ගුවන්ගත වී අභ්‍යවකාශයට ගොස් නැවත පෘථිවියට පැමිණෙන වස්තුවකි. වසර ගණනක් පෘථිවිය වටා පරිභ‍්‍රමණය වෙමින් තිබී ඇති මෙම සුන්බුන් කොටස ගුරුත්වාකර්ෂණ ක්ෂේත‍්‍ර වෙනස්වීමකින් හෝ වෙනත් හේතුවක් නිසා තමන් ගමන් කළ කක්ෂයෙන් බැහැරව පෘථිවිය වෙතට කඩා වැටීම අරඹා ඇත.
           
   රොකට්ටු අභ්‍යවකාශ ගත වීමේදී විවිධ පියවරයන්හි දී යානය උපරිම වශයෙන් සැහැල්ලූ කර ගැනීම සඳහා රොකට්ටුවේ සවිකර ඇති ප‍්‍රයෝජනවත් නොවන කොටස් ගලවා ඉවත් කරයි. රොකට් බුස්ටර, හිස් ඉන්දන ටැංකි ආදී මෙම කොටස් අභ්‍යවකාශයේදී රොකට්ටුවෙන් මුදා හැරෙන්නේ ආරක්ෂා සහිතව සාගරයට වැටෙන ලෙස ක‍්‍රමලේඛ ගත කිරීමෙන් පසුවයි. නමුත් මින් බොහෝමයක් පෘථිවි වායුගෝලයේදී ගිණිගෙන විනාශ වන අතර සමහරක් කක්ෂගතව පරිභ‍්‍රමණය වෙයි. ඒ අනුව නොවැම්බර් 13 වනදා කඩා වැටෙන ආකාශ වස්තුව 60 දශකයේදී එනම් මීට වසර 40 කට පමණ පෙර නාසා ආයතනය මගින් සිදුකළ ඇපලෝ ව්‍යාපෘතිය හෙවත් චන්ද්‍ර මෙහෙයුමේදී අභ්‍යවකාශ ගත කළ රොකට්ටුවක කොටසක් ලෙස සැලකේ. ඇපලෝ 1 කේ සිට 17 දක්වා මිනිසුන් රහිත හා සහිත චන්ද්‍රකා Little joe 11, Saturn 1, Saturn 1B සහSaturn V යන රොකට්ටු මගින් අභ්‍යවකාශ ගත කරන ලදී.
     
   මෙම ආකාශ වස්තුව කඩා වැටීමේ ඇති වැදගත්කම වන්නේ මෙය නිගමන වලට අනුව අභ්‍යවකාශ යානයක සුන්බුන් කැබැල්ලක් නම්, මිනිසා විසින් නිපදවන ලද වස්තුවක් අභ්‍යවකාශයට ගොස් නැවත පෘථිවියට පැමිණෙන වස්තූන්හි ගමන් මාර්ගය මෙන්ම එය පෘථිවියට ළගාවන කාලය මැන ගැනීමටත් ලැබෙන විරල අවස්ථාවක් වන බවයි. එමෙන්ම අනාගතයේදී විනාශකාරී උල්කාපාතයක් පෘථිවිය මතට පැමිණීමේදී එය පෘථිවියට ඇතුළුවන ආකාරය මෙන්ම එහි ගමන් මාර්ගය පිළිබඳවත් ගතවන කාලය පිළිබඳවත් මැන ගැනීමටත් WT1190F අභ්‍යවකාශ කසළ කැබැල්ල මගින් සපයන දත්ත මහත් උපකාරීවනු ඇති බවයි.
   
   දැනට සිදුකර ඇති ගණනය කිරීම් වලට අනුව නොවැම්බර් මස 13 වන සිකුරාදා ශී‍්‍ර ලංකා වේලාවෙන් පෙ.ව. 11.50 ට පමණ ගාල්ලට කිලෝමීටර 65-100 ඈතින් මුහුඳට තත්පරයට කිලෝමීටර 11 ක වේගයෙන් මෙම ආකාශ වස්තුව කඩා වැටීමට නියමිත බව විද්‍යාඥයන් ප‍්‍රකාශ කරයි. ඉහළ වායු ගෝලයේ සිට පැමිණීමේදී මෙය මුළුමනින්ම හෝ වැඩි කොටසක් ගිණිගෙන විනාශ වී යාමට ඉඩ ඇති බැවින් මුහුඳට කුඩා සුන්බුන් කැබැලි කිහිපයක් කඩා වැටෙන බව අනුමාන කර ඇත.

   මෙලෙස අභ්‍යවකාශ කසළ කැබැල්ල කඩා වැටෙන ස්ථානය තහවුරු කර ගත් බැවින් නාසා සහ ඊසා යන අභ්‍යවකාශ ඒජන්සි මගින් අනතුරු ඇඟවීම් නිකුත් කර ඇත. ඒ අනුව කඩා වැටීම සිදුවන අවස්ථාවේ මුහුදේ ගැවසීම අනතුරුදායක වනු ඇත. WT1190F කඩා වැටීමේදී ගිණි බෝලයක් හෝ ගිණි බෝල රාශියක් ලෙස දකුණු මුහුඳ ප‍්‍රදේශයේ දිස්වනු ඇති බවට විද්‍යාඥයින් උපකල්පනය කරයි. WT1190F හි විශාල කොටසක් මුහුඳට වැටීමට හැකියාවක් නොමැති වුවත් කඩා වැටෙන ආකාශ වස්තුවක ඉතා කුඩා කැබැල්ලක් පවා අතිශය අනතුරුදායක විය හැක. එය කඩා වැටෙන අධික වේගය නිසා කුඩා බොරළු කැටයක ප‍්‍රමාණයකින් යුතු කොටසකට පවා මිනිසෙකු මරණයට පත් කිරීමට හෝ දැඩි දේපළ හානියක් කිරීමට හැකියාව පවතින බව විද්‍යාඥ මතයයි.







( COPY )

මාවත..

ඇවිදගෙන ගියෙමි වීදිය දිගේ දුර ඈතට
දැක්කා කුඩා දරුවෙකු දිව යන..
ඔහු පසුපස ලුහුබැද යන පොලිස් රැළ
විපරම් කර බැලුවෙමි මේ කිමද..

රෑ මනමාලියෙකි මව ඇගේ රැකියාවෙන්
දහවල නිදති රෑ ඇහැරෙති..
බඩගිනිය දරුවට මව නිදි අතරේ
හිස හැරුණු අත දරුවා ඇවිදින..

අහල පහල නිවසක අදුරන මිනිසා
කෑමක් දී දරුවට යමක් දුනි..
පුතේ උඹ ඕක පාලම ළගට
ගෙනියපන් ඇති කෙනෙකුන් එතන..

රැගෙන ගියෙමි පාලම වෙත පාර්සලේ
අනිකෙකු නොමැත පොලිසිය ඇත බලාගෙන..
අල්ලපිය ඕකා තමා එකා
බිය වූ දරුවා දුවමින් පලා යන..

පොලිසිය පන්නාවි පොඩි එකා පිටුපස
අනේ අපොයි කියයි ගෑනුන් වටපිට..
සිදු වූ දෙය වැටහුණි මට නීමේෂෙට
දැක්කා නොදැක්කා මෙන් දිගටම ගියෙමි මම..


by VimarshanaS

මනදොළ..

මගේ ආත්මය තුළ එක ගීයක් ඇත..
මම වරින් වර ලියන්න හදපු..
මම මේ අධික සීතලෙන් මිදී නැගිට්ටම..
ඔයා ඒ ගීය මට වරින් වර ගායනා කරපු..
ඉතින් මම මගේ හිස පහත් කරලා..
මගේ දෑත ඔසවා ප්‍රර්ථනා කලා..
ඔයාගෙම වෙන්න කියලා..
මම දැන් දන්නවා..
ඔයා මගේ එකම බලාපොරොත්තුව කියලා..
මට අනෙක් තරු වලින් ගී ගැයුවත්..
ඔබේ ගීතය තරම් ඒවා බලවත් වුනේ නැහැ..
මට මගේ හීන ගොඩාක් ඈතයි කියලා දැනුනම..
ඔයා මා වෙනුවෙන් ඒ හීන මට ගයනා කළා..
මම මගේ දෛවයම ඔබට දුන්නා..
මම මගේ සියලු දේම ඔබට දුන්නා..
මට ඕනේ ඔබේ කරුණාව..
ගී කියමින් මා වෙනුවෙන්ම හෙලු කරුණාව..
මගේ අව්‍යාජ එක සිනහවකින්..
ඔබ මා වෙනුවෙන් කල සියලු දේට..
මා සතු සියල්ලම ඔබට දෙනවා.


by VimarshanaS
.

ශේෂය..

මා තනිවම මෙතන සිටගෙන..
මේ මගේ හදවතත් සමග..
ඒත් එය ඈත් වී ගියේ නැහැ..
නමුත් මම හැරී බලද්දී..
ආ මග දෙස..
ඔබේ වෙනස්වීමට හේතුව කුමක්දැයි මට නොපෙනේ..
මම කොතරම් උත්සාහ කලත් එක් සීමාවක් තුල හිද..
තාමත් මගේ හිතට නැගෙන එක ප්‍රශ්නයක් ඇත..
බොහෝ පාරවල් තිබුනත් ගමන් කිරීමට..
සමහර ඒවායින් සතුටත්..
සමහර ඒවායින් දුකත්..
හැම කෙනෙක්ටම යන පාර වැරදිය හැක..
දැන් මම පැවසුවොත් ආපසු යා හැකි බව..
පටන් ගත තැනටම..
ඔබ ඒ අවස්ථාව ගෙන වෙනස් කරනවාද සියල්ල ?
ඔබ හිතනවා නම් එය කල හැකි කියාලා..
ඔබ ප්‍රර්ථනා කරනවා නම් මම ඔබ හැර නොයයි කියාලා..
මෙය නිවැරදි වෙලාව ඔබට එය සිදු කරන්න..
නැවත නතර කල තැනින් හෝ පටන් ගැන්මට..
කිමද ?
මා කොතරම් උත්සාහ කලත්..
මගේ සිමාවෙන් පිටට යාමට නොහැකි..
නමුත්..
තාමත් එක ප්‍රශ්නයක් මගේ මනසේ හොල්මන් කරයි..
එදා මම ඔබට යන්න නුදුන්නානම්..
අදටත් ඔබ මා සමග නේද ?
මම ඔබෙන් ඈතට ඇවිද නොගියා නම්..
මම තවමත් ඔබට ආදරේ කරනවා නේද ?
මා නැවතී සිටියත්.. ඔබ උත්සහ කලත්..
කාලය ආපසු හැරවීමට..
එත් මම හිතන්නේ..
අපි එය කවදාවත්ම දැන නොගනිවී..
කවදාවත්ම..


by VimarshanaS

බහ්ව්.. බහ්ව්..

මට කිසිම විටක අවශ්‍ය නැහැ..
ඔබ මට අවන්කවම ආදරය කල යුතු බව..
නමුත් මම අනිවාර්යයෙන්ම ඔබේ අණ පිලිපදිනවා..
මම දන්නේ නැහැ ආරම්භය කොතැනද කියා..
ඔබේ සහ මගේ..
නමුත් මට අවශ්‍ය හැමදාමත් ඔබත් සමග සිටින්නට..
ඔබ කීවත් මාව දකින්න අවශ්‍ය නැහැ කියා..
මා ඔබ වෙනුවෙන් හැමදාමත් බලාන සිටිනවා..
මට අවශ්‍ය කරපටිය පමණයි..
මා ඔබට අයිති බවට ඔබ මට පළදන..
ඔබ බොහෝ විට රගපානවා..
මා ඔබට සිටින එකම කරදරකාරයා ලෙස..
කොතරම් කාලයක් ගත වුනත්..
හගවනවා මට මා වැනි අන් අයෙකු හමුනොවන බව..
ඔබ මා හා ඈතට අවිදන් යන විට..
මට දැනෙනවා..
අපි දෙදෙනා කොතරම් එකිනෙකාට සමීපද බව..
මම කියන්නේ "බහ්ව් බහ්ව්" කියලයි ඔව් වෙනුවට..
ඒය ප්‍රශ්නයක් නොවේ කිසිවිටෙකත්..
ඔබ මගේ හාම්පුතා ලෙස මට දැනෙන ආඩම්බරය..
මට ඇති මගේ මුලු ජීවිත කාලෙටම..
ඒ ඔබ මා තොරාගත් දා ඔබේ සුරතලා හැටියට..
මගේ හදවත මා ඔබට පිදූ නිසා..


by VimarshanaS

ආදරය..

පියවරෙන් පියවර මම ඈතට ඇවිදන් ගියා..
නමුත් ඒ හැම මොහොතකම ඔබ මා ලුහුබැඳ ආවා..
ඔබේ මුවින් යන්තම් නගන සිනහව..
මට මගේ හැම දේම වාගෙ වුනා..
කමක් නැහැ මට ඔබ අසලට පැමිණීමට නොහැකි වුනත්..
කමක් නැහැ මට ඔබව ලබා ගැනීමට නොහැකි වුනත්..
ඔබ මේ මොහොතේ සිටින ලෙසටම..
සැමදා ඔබට සිටිය හැකිනම්..
මේ වගේ මට ඔබව හැමදා මතක් වේවි..
මේ වගේ මට කිසිවක් සිදුකල නොහැකි වේවි..
මාගේ තනියට මතකය පමණක් ඉතිරි වේවි..
නමුත් මට ඔබ සිතන දේ තෙරුම් ගත නොහැකි නම්..
මට ඔබ දෙස ඕනෑකමින් බලා සිටිය නොහැකි නම්..
මා සතු සියල්ල දිනෙක ඔබ හට ලබා දුන්නේ නම්..
සිතිය නොහැක අවසන් වේවී යැයි මෙය කිසි දින..
මේ වෙන්න ඇති ආදරය..
මට මේ වෙලාවේ සිතට හැගෙන හැගීම..
මේ වෙන්න ඇති ආදරය..
එනමුත් මට මහ අඩුපාඩුවක් මෙන් දැනෙන..
මම මගේ ඇස් තදින් පියා ගත්තත්..
මගේ ඇස් තදින් තද කරත්..
මට ඔබ ගැන මැවී පෙනෙනෙ අමුතු හැගීම..


by VimarshanaS

මතකය..

ඉඩ දෙන්න මට ගයන්න ඒ දුක්බර ගීතය..
අපි දෙදෙනා හැම වෙලාවෙම සවන් දුන්..
මට හැගෙන්නේ කොහේ හෝ හිද..
අපි දෙදෙනාම එකම ශෝක ගීය ගයන බව..
මම ඔබ ගැන සිතන ලෙසම ඔබ මා ගැන සිතනවාද ?
මා වෙනුවෙන් ඔබ කිසි විටෙක කදුළු සලා තිබෙනවාද ?
නැවතත් ඒ දුක්බර ගීය ගයනවාද ?
මේ දැන් මම ගයනවා වගේ..
මා ගයන්නේ එය මගේ හදවත බිදුනු නිසා..
මා දන්නා එකම දුක් ගීය..
මා ගයන්නේ එය මට ඔබව අමතක කල නොහැකි නිසා..
හැම දේම අහවර නමුත්..
අතීතයට සමු දී ඉදිරියට ගියත්..
මේ දුක් ගීයත් එක්ක..
මම තවමත් ඔබේ නම මුමුනනවා..
මම සිතුවත් සියල්ල අවසන් කියා..
ඒත් ඇයි එය මේ තරම් අපහසු..
මොනවා වුනත් මම තවමත් මේ ගීය ගයමින්..
නැවතත් ඔබ ගැනම සිතනවා..
ඔබේ නම තවමත් මුමුනනවා..


by VimarshanaS

බලාපොරොත්තුව..

හැම දේම මේ ඇස් ඉදිරියේ වෙන්නේ..
එය බැලූ බැල්මට මිරිගුවක්ද නොවේ..
මට හිතාගන්න බැහැ ඔයාට මොනවා හිතෙයිද කියලා..
කවදාහරි දවසක අපි යලි මුණගැසුනොත්..
මට අවශ්‍ය එකම එක දෙයයි තියෙන්නේ..
ඒත් එය කොහේ තියෙනවද මම දන්නේ නැහැ..
මට කවදාවත් එයට ලංවන්න බැහැ..
ඒ මොකද ?
ඒක ඈතට පාවෙලා යන වළාකුලක් වගේ නිසා..
සමාවෙලා බලන්න..
කමක් නැහැ කොතැනදී වුවත්..
ඔබ මා හමුවුන හේතුව දෙස..
ශෝකාකූල  නව රජ කරන ලොවක දෙපසට වී..
කාටත් හොරෙන් දකින සොදුරැ සිහිනෙක..
හදවතින් ඔබට පෙම් කරමින්..
කමක් නැද්ද මම එසේ සිටියට..
එක දවසක තේරුම් ගනීවි..
අපිම අපි ගැන..
එදාට එකිනෙකාගෙන් කොතරම් දුරස් වී සිටියත්..
එය අපිට ගැටළුවක් නොවේ..
අපි අනිවාර්යයෙන්ම යලි හමුවේවි..
එදාට.. ඔබට පෙනේවි..
මගේ හිතේ අපි දෙදෙනාට ඇති ඉඩ.. යලිත්..


by VimarshanaS

වෙනස..

බොහෝ තැන් ඇත ඔබට මගෙන් වෙන්ව සැගවී යාමට..
ඔබේ අමිහිරි මතකයන් සමගින්..
ඒත් ජීවිතය කියන්නේ හරී කියන දේටම නෙමේ..
මොන දේ සිදු වුනත් නොසැලී ඉදිරියට යාමයි..
මට දැන ගන්න ඉඩ අරින්න..
ඔබට ඕනෙ කරන පොඩි දේ ගැන වුනත්..
මට දැන ගන්න ඉඩ අරින්න..
ඔබට සවන් දෙන එකම කෙනා මම බව..
මට දැන ගන්න ඉඩ අරින්න..
ඔබ දැන ගත් බව මා ගැන..
මට දැන ගන්න ඉඩ අරින්න..
ඔබ දැන් මාගේම බව..
මොකද මා ඔබව විශ්වාස කරනවා..
මොන දේ වුනත් මම ඔබ සමගින් සිටිනවා..
මම ඔබව විශ්වාස කරනවා..
හැම දේම හොදින් සිදුවේවි කියලා..
මම ඔබට පොරොන්දු වෙනවා..
මගෙන් ඔබට කවදාවත් වරදක් වන්නේ නැත කියා..
ඒත් ඔබ මගේ ලගට එන්නට අකමැති නම්..
මම ඔබට ගෞරව කරනවා..
ඒ ඔබ කොහි සිටියත්..
මම ඔබව විශ්වාස කරන නිසා..

by VimarshanaS

ඉලක්කය..

ඔබට මොනවද කරන්න ඕනේ ?
ඔබට කවුරුන්ද වෙන්න ඕනේ ?
මොකක්ද ඔබේ ජීවිතේ තේරුම ?

ඔයාට කවුද වෙන්න ඕනේ..
ඔයාට මොනවද කරන්න ඕනේ..
ඒ මොන දේ වුනත් ඔබට කල හැකි..
ඔයාට කොහෙද යන්න ඕනේ..
ඔයාට කොතනද ඉන්න ඕනේ..
ඔයාට යන්න ඕනෙ ඉහලම තැනට යතහැකි..
විශ්වාස කරන්න ඔබ..
ඔබ ගැනම..
කොතරම් ඈතකට ඔබට යාමට සිදු වුවත්..
ඉදිරියට තැබූ පියවර නැවත ආපස්සට ගන්න එපා..
කොතරම් අපහසු පැටලිලි අති මාර්ගයක යාමට සිදු වුවත්..
මම ඒ හැම මොහොතකම ඔබත් සමගම සිටිනවා..
ඔබට මා අවශ්‍ය වන මොහොතේ මෙන්ම ඔබට මා අනවශ්‍ය මොහොතේදීත්..
ඔබ වෙනුවෙන්ම..
බලාපොරොත්තුවක් අතැතිව..
විටෙක මා ඔබට බොහෝ ඈතින් සිටියත්..
අපේ බැදීම කිසිදා නැති වන්නේ නැහැ..
ඉතින්.. නතර වෙන්න එපා..
මම අවසානය තෙක්ම ඔබ සමගින් සිටිනවා..
ඔබ තමා හුදෙකලාම පුද්ගලයා..
ඔබ තමා එකම කෙනා..
පාලු අහසක පායා ඇති තනි තරුවක් මෙන් වන..
නමුත් මම තමයි ඔබේ ලොවට එලිය විහිදුවන එකම කෙනා..
මම ඔබව විශ්වාස කරනවා..
ඒ නිසා ඔබ..
ඔබ ගැන විශ්වාසය තබන්න..
සමහර විට ඔබ පොහොසත් විය හැක..
තවත් විටෙක ඔබ දුප්පත් විය හැක..
ඔබේ ජීවිතයේ කිසිම දෙයක්..
ඔබේ සිතට දැනෙන බයාදු හැගීම් වලට නැති කරන්න දෙන්න එපා..
ඔබ කල යුතු එකම දේ ඔබව විශ්වාස කිරීමයි..
මොකද මම ඔබ වෙනුවෙන් හැමදාමත් සිටින නිසා..



by VimarshanaS

අහස..

අහ්.. හා.. පුදුම ලස්සනක්.. අද නම් අහස හරිම පැහදිලියි. පිදුම ලස්සනක් තියෙන්නේ. මම දන් නැහැ මම ඇයි අහසට මෙච්චර කැමති කියලා. නමුත් මම අහසට වගේ වෙන කිසිම දේකට කැමති නැහැ කියන එක නම් මට පහදිලිව කියතැහැකි. නිල් පාටට බබළන අහස දිහා බලන් ඉන්න තියෙනවා නම් මට ඊට වඩා දෙයක් ඕනෙ වෙයි කියලා නම් හිතන්න අමාරුයි. ඒ තරමට මම මේ අහසට ආදරෙයි. මම කැමති ආදරය කියන වචනෙටත්. මම මගේ යාළුවන්ට, අහසට, මේ පාටට, මගේ ගෙදර අයට මේ හමෝටම ආදරෙයි.
ෂ්..ස්..ෂ්..ස්..
මොකක්ද ඒ අහෙන සද්දේ. මහා අමුතු සද්දයක්. මොකාක් හරි දෙයක් ගොඩාක් ඈත ඉදලා බිමට වටෙනවා වගේ. හේ හේ.. අර සද්දේ.. ලග ලගම අහෙනවා.. මේ සද්දෙ නම්.. අහ් මගේ පොත.. ඒක බිම වටුනා.. කවුද මේ මගේ ඉස්සරහට එක පාරටම ආපු කෙනා. මීට කලින් දැකලා තියෙන කෙනෙක් නම් නෙමේ...
ආ ඔයාගෙ පොත..
ස්තූතී..
පරිස්සමින්..
හ්ම්.. අහ් අර සද්දේ.. ඒක එයා අවිදින කොටයි අහෙන්නේ.. මේ සමාවෙන්න මම... ඔහ් එයා ගිහින්.. මෙච්චර ඉක්මනට කොහෙට ගියාද මන්ද.. හ්ම්...

අම්මේ.. මම එලියට යනවා..
මොකටද..
අහස බලන්න..
මේ රෑ..?
අනේ අම්මේ..
හ්ම්.. හ්ම්.. බලාගෙන..
හාකෝ අම්මේ..
අන්න මන් දිහා බලන් ඉන්නවා. මන් ඔයාව බලන්න ආවෙ අහස. මන් කොහෙට ගියත් කොහොම ගියත් අහස මන් දිහා බලන එක නතර කරන් නැහැ. කවදාවත් අහස මට තීන අවදානය අඩු කරන් නැහැ. ඒකයි මම මේ තරම් අහසට ආදරේ..
අන්න තරුවක්.. ඒක කඩාගෙන වැටෙනවා.. හ්ම්.. සද්දයක් එක්ක.. ආ.. මේ සද්දෙ මම මීට කලින් අහලා තියෙනවා.. කඩා වටෙන තරුවකට මේ වගේ සද්දයක් තියෙනවා නම්.. අහ් ඒ අර කෙනා. මම අද උදේ දැක්ක. ඒ මේ තරුවෙන් අහෙන සද්දෙමයි.
දුව.. දැන් අති.. ගෙට එන්න. මේ මහා රෑ පිට්ටනියට ගිහින් තරු බලන්න ඔය ළමයට පිස්සුද..?
මේ එනවා අම්මා..
එහ්.. අනේ සමාවෙන්න මන් දැක්කෙ නැහැ ඔයා එනවා. වැරදීමකින් අගේ හැප්පුනේ..
හ්ම්.. ඔයාට ඔයිට වඩා පරිස්සම් වෙන්න බැරිද..
මේ.. මේ.. අර උදේ දැක්ක කෙනා නේ.. එයා මොනාද මෙහෙ කරන්නේ.. අනේ මන්ද අහන්නත් බයයි. කවුද දන්නෙත් නැහැනෙ.
මොනාද මගේ මුණ දිහා බලන් ඔයා ඔච්චර හිතන්නෙ..?
නැහැ..
ගෙදරට යන්න..
හ්ම්..
අහ් මෙන්න මෙයා හිනා වුනා.. ලස්සන හිනාවක් තියෙන්නෙ.. අපෝ ඒ හිනාව තත්පර දෙකක් වත් නැහැ..
මේ..... ඔයා මෙතනට ආවෙත් අහස බලන්නද..?
මොකක්..? ඔයා මාව දන්නෙ නැද්ද?
මට සමාවෙන්න. මන් ඔයාව දන්නෙ නැහැ.
අහ් ආයිත් හිනා වුනා..
එහෙනම් මේ ගැන කාටවත් කියන්න එපා.. මම යනවා.
හ්ම්.. ඔයා හෙටත් එනවා නේද මෙතනට අහස බලන්න ?
උත්තරයක් නැහැ. මන් දන්නෙ නම් නැහැ එයා ඒ කිවුව දේ තේරුම. ඒත් මන් කාටවත් කියන් නැහැ..

ඇයි ඉස්කෝලේ මෙච්චර ළමයි අඩු අද. හෙට නිවාඩු නිසාද දන් නැහැ. ලා..ලාලලා..හ්ම්..හ්ම්..ලාලලා..

. කවුරු හරි වයිලීන් එකක් ගහනවා. හ්ම්..ලා ලා ලා.. හරිම නිදහස්.. කවුරුත් නැහැ. කැරකිලා බලන්න ඕනේ.. ලාලලා.. ආහ්.. වටුනා.. ආහ්.. මගෙ කකුල. මට නගිටින්න බැහැ.. ඇයි වයිලීන් සද්දේ එක පාරටම නැවතුනේ. බ්ක්ස්.. කවුද බොලේ මේ එක පාරට උඩ ඉදන් මගේ ඉස්සරහට පැන්නෙ ? මේ එයා.. එයා තමයි.. එයා කොහොමද හරියටම මේ වෙලේ මෙතන ඉන්නේ..
අහ්.. එයි මොනාද ඔයා කරන්නේ.. මාව බිමින් තියන්න. මම යන්නම්. අයියෝ..
කට වහා ගන්නවා..
අහ්.. හ්ම්..
මම මොකුත් නොකියා නිශ්ෂබ්ද වුනා. එයා මාව ප්‍රථමාධාර කාමරේ මිස්ට බාරදීලා ගියා. මිස් මන් දිහා මහා අමුතු විදියට බැලුවා..
ඔය ළමයා කොහොමද අරුණෝදව දන්නෙ?
කවුද අරුණෝද?
මොනවා? මේ ලොකෙද ළමයො ඉන්නෙ? මුලු ඉස්කෝලේම අය දන්නවා අරුණෝදව. හරි කමක් නැහැ. දැන් අර ඔය ළමයව ගෙනාපු කෙනා තමයි අරුණෝද. ඔය ළමයා වඩිය එයා එක්ක කතාවට හෙම යන්න එපා. ඔයාගේ හොදටයි මම මේ කියන්නේ.
ඇයි මිස් ඒ ?
ඒ ළමයා ගැන මහා නරක ආරන්චි තියෙන්නේ. කාටවත් කිසි ගරු සරුවක් නැහැ. හැම වෙලේම ඔරවගෙන ඉන්නෙත්. ඒ ළමයා සා/පෙළ ලියද්දි ඉස්කෝලෙ හිටපු ශිෂ්‍ය නායකයො පස් දෙනෙක් ඉස්පිරිතාලෙ නතර කරන්න වෙන තරමට ඒ පස් දෙනාටම ගහල තිබුනා. මේ ළගකදි ඉදලා රෑට බයිසිකල් පදින කල්ලියක් එක්ක රවුම් ගහනවා ඉස්කොලේ ගෝඩාක් අය දැකලා තියෙනවා. එ නිසා ඔය ළමයා ඒ ළමයා එක්ක ආස්සරේට යනවා එහෙම නෙමේ.
හ්ම්.. හොදයි මිස්.
මේ මොකක්ද මේ ? අහ්හ් බෙල් එකක්. මේක කොහොමද මෙතනට ආවේ ?
අර ලස්සන සද්දේ.. ඒක එන්නේ මේ බෙල් එකෙන්. ඒ කියන්නේ මාව අරලවපු කෙනාගේ අතින් මේක වැටිලා. හ්ම්..
එයාව හම්බවුන දවසක ගිහින් දෙනවා.

අම්මා  මම තරු බලන්න එලියට යනවා.
ආපහු ? මේ මහා රෑ එලියට යන්න පිස්සුද ළමයෝ ?
අනේ අම්මේ..
ආ හරි ඉක්මනට එන්න.
හොදයි.. අර ළමයත් එයිද දැන් නැහැ. එත් ඊයේ කිසි උත්තරයක් දුන් නැහැනේ. කමක් නැහැ. කෝකටත් ගිහින් බලමු. අහ්හ් අර ඉන්නේ ඒයි.. ඒයි..
මොකද ?
ඔයා ආවද ? මන් හිතුවේ නැහැ ඒත් ඔයා එයි කියල.
ඔයාට බය නැද්ද ?
ඒ ඇයි ?
ඒ ඇයි කියලා අහන්නේ ? මිස් මුකුත් කිවුවේ නැද්ද මන් ගැන ?
කිවුවා..
එහෙනම් ආවේ ?
හි.. හි..
හැබැයි දැන් ඔයා ආවේ ඔයාගේ කැමැත්තෙන්. මන් ඔයාට මුකුත් කලොත් ඒවාට මට බැනගෙන එන්න එපා.
හරි.
අහ අන්න කඩා වැටෙන තරුවක්. බලනවා ඉක්මනට..
හරී..
හ්ම්.
එක නෙමේ අරුණෝද ඔයාගේද මේ බෙල් එක ?
ඔයාට කොහෙන්ද එක ?
උදේ ඔයා යද්දී වැටිලා තිබුනා.
ස්තුති.
මේක කාගේද ?
මගේ අම්මගේ.
ඔයාගේ අම්මා....
මැරිලා.
එහ් එතකොට තාත්තා ?
එහෙම කෙනෙක් මට නැහැ.
ඔයා දැන් ඉන්නේ කොහෙද ?
මාමත් එක්ක.
එයා මොනවා කරන කෙනෙක්ද ?
බයිසිකල් හදන කෙනෙක්.
ආ.. එයාද එතකොට බයිසිකල් වලින් එන අය ඔයාව හම්බවෙන්න.
ඔව්. එයා බයිසිකල් පදින්න කැමති. ඉතින් එයා වැඩ ඇරිලා රෑට යාළුවො එක්ක බයිසිකල් පදිනවා. සමහර දාට මමත් යනවා.
ආ.. එකයි එහෙනම් ?
මොකක්ද ?
නෑ.. මුකුත් නැහැ. ඔයාට යාළුවො නැද්ද ?
නැහැ.
එහෙනම් මම යාලුවෙක් වෙන්නම් ?
එපා. ඔයාටත් ඒවා මේවා කියයි මිනිස්සු. එකයි මම තනියම ඉන්නේ.
එකට කමක් නැහැ.
ඔයා කියන දෙයක් අහන්නෙම නැහැනේ.
අයි මිනිස්සු ඔයාට එක එක ඒවා කියන්නේ ?
දන්නේ නැහැ. සමහරවිට එයාල මට කැමති නැතුව ඇති.
හ්ම්..
ඔයා අහසින් කඩා වැටුන තරුවක් වගේ..
මොකක් ?
නැහැ මුකුත් නැහැ. මම අද ඉදන් ඔයාගේ යාළුවා. තනියම ඉන්න එපා.
බලමු බලමු.
හේ.. හේ.. මොකෝ හිනා වෙන්නේ? ගෙදර යන්නේ යන්නේ නැද්ද ? යමු. මන් ඇරලවන්නම්.
හ්ම්.
අනේ මන්ද.. මම ඒ ළමයාගෙන් ඊට වඩා කිසිම දෙයක් අහන් නැහැ. අනික් අය මොනවා කිවුවත් ඒ කියන දේවල් වලින් මට ප්‍රශ්නයක් නැහැ. මන් හොයා ගත්තා. තරුවක්. ඒ තරුව නැති කර ගන්න බැහැ. මේක මගේ තරුව. එකයි එක ලස්සන සද්දයක් එක්ක මගේ ලගටම කඩා වටුන්.....
හරි අපි ගෙදරට ආවා.
ස්තුති.
ඔයා හෙටත් එනවද පිට්ටනියට ?
අරුණෝද ?
නැහැ මන් නිකමට වගේ ඇහුවේ. කමක් නැහැ. මන් යන්නම්.
මන් හෙට එනවා.
හ්ම්..
මට හිතා ගන්න බැරි වුනා එයා එහෙම ඇහුවම. ස්තුති අහස.. මන් දන්නවා කවුරු නැතත් ඔයා මගෙත් එක්ක ඉන්නවා කියලා. ස්තුති මේ තරුව මට දුන්නට.............


by VimarshanaS

කොළඹ පොත් වසන්තය..

 idys;H udih wdrïN ù we;' idys;H udih;a iuÕu wmsg u;la fjkafka fmd;a i,ams,hs' fmd;a n,k" fmd;a f;dark wh" fmd;a lshjk wh" fmd;a t<solajk wh" fmd;a .kak wh" fmd;a wÉpq.yk wh ú;rla fkfï fmd;a fmr,k wh;a tl;= jk fyd|u ;ekls fmd;a i,ams,'

idys;H udih Wodj;a iuÕu werfUk fmd;a i,aams, f,i fld<U nKavdrkdhl cd;Hka;r iïiuka;%K Yd,dfõ meje;afjk fmd;a m%o¾Ykh wmg isysjkafka ks;e;skau jdf.ah' fuh jd¾Islj meje;ajkakls' fujr fmd;a m%o¾Ykh meje;afjkafka 17 jk jrgh' kuq;a fmd;a m%o¾Ykfha wdrïNh iksgqyka jkafka fld<U l<d NjfkaoSh' ta fn!oaO fmd;a m%o¾Ykhla f,igh' 1999 jif¾ uq,ajrg l<d NjfkaoS werUqfka wf,ú l=á 28 lskah' th osk 4 lg iSud úh' bka miq fojk jrg;a 2000 jif¾oS mej;s m%o¾Ykhg wf,ú l=á 31 lska iukaú;j i;shla mqrd meje;aúKs'

fmd;m; lshùug fukau fmd;m;g we,aula olajk msrsi jeä jkakg mgka .;a ksid l<d Njfka mej;s fmd;a m%o¾Ykh 2001 jif¾oS fld<U nKavdrkdhl iïuka;%K Yd,djg f.k tk ,oS' fmd;a m%o¾Ykh kï jQ fuh bka miqj yeoskajQfha fld<U cd;Hka;r fmd;a m%o¾Ykh f,igh' tfukau fn!oaO fmd;a m%o¾Ykhlg muKla iSud jQ fuh fn!oaO fmd; m;g wu;rj YS% ,xld fmd;a m%ldYlhkaf.a ix.ufha fmd;a m%lYljre i|ydo bv lv fjka úh' 2001 jif¾ isg mqrd jir 15 la jd¾Islj fld<U cd;Hka;r fmd;a m%o¾Ykh fkdlvjd id¾:l f,i mj;ajd ;sfí' 

  2015 j¾Ih i|yd fld<U cd;Hka;r fmd;a m%o¾Ykfha§ fjka flreKq fj<| l=á ixLHdj 450 ls' th foaYSh fj<| l=á iy úfoaYSh fj<| l=á f,i fldgia follg fnod fjka flf¾' foaYSh fj<| l=á 400 la yd úfoaYSh fj<| l=á 50 la fu‘ fldgia folg we;=,;a fj‘' 

fld<U cd;Hka;r fmd;a m%o¾Ykhg úfoaYSlhka idfmalaIj ishhg oyh;a my<j;a w;r msrsila iyNd.S fj‘' ta rgj,a w;r bkaoshdj" tx.,ka;h" cmdkh" pSkh yd uef,aishdj hk rgj,ao fj‘' úfoaYslhka fu‘ fmd;a m%o¾Ykhg iu‘nkaO jkafka YS% ,xld fmd;a wdkhk yd wmkhk lrejkaf.a ix.uh yrydh' úfoaY f,aLlhka m%ldYk wdh;k yryd YS% ,dxlSh fj<|mf,a ;;a;ajhla idod .ekSu i|yd fuu fmd;a m%o¾Ykh ms<sn| Wkkaÿjla olajhs' fj<| l=á fjka lsrSfu‘oS m%:ufhka úfoaYSh b,a,qu‘lrejka i|yd wjia:dj ,ndfohs'

YS% ,xld fmd;a m%ldYlhkaf.a ix.ufha idudcsl m%ldYlhka yg fojekqj fj<| l=á fjka lrhs' bka miqj iuia; ,xld fmd;a fj<| ix.ufha idudcsl fmd;a m%ldYlhkag fj<| l=á ,nd foa' ñka mrsndysr foaYSh m%ldYk wdh;khlg fj<| l=áhla ,nd .ekSfu‘oS fmd;a j,g kEoElu‘ olajk úIhka iu‘nkaOj tu wdh;kh lgh;= lr we;s wdldrh ms<sn|j we.hSula isÿlr iqÿiqlu‘ n,d fj<| l=á ,nd oSula isÿflf¾' yqfolau wOHdmkh f;aud lr .kañka mj;ajk fuu fmd;a m%o¾Ykh fi,a,u‘ nvq" ieris,s jeks wdfgdam whs;u i|yd fj<| l=á lsisfia;au ,nd fkdfoa'

tla fj<| l=áhla wf,ú lrkafka re'75000 l uqo,lg jk w;r ix.ufha idudPslhka i|yd ishhg y;,shl jg‘gula ,efn‘' fld<U Pd;Hka;r fmd;a m%o¾Ykh i|yd ixialD;sl wud;HxYh hgf;a úfYaIdx. bosrsm;a lsrSulao isÿ flf¾' ta i|yd tla úfYaIdx.hlg re'150000 l muK úhoula oerSug isÿfj‘' ;jo fkdñf,a m%jdyk fiajd yd iu‘uka;%K Yd,dj l=,shg .ekSug ,laI 200 l muK úhoula hk w;r fuu fmd;a m%o¾Ykh i|yd iu‘mQ¾K úhou re',laI 500 blaujhs' 

ස්වර්ණ පුස්තක  සම්මාන උළෙල

''''' NslaIqj tu keõ f;dg winäka kkakd÷kk lr;a;lrefjl= iuÕ ñ,la kshu fkdjQ jkaokdjl wdrïNh isoaO lf<ah '''''

^ rka lr~qj - ngqjka., rdyq, ysñ" 2015 iqj¾K mqia:l iïudk,dNS &

jif¾ m%ldYs; fyd|u kj l;djg msfok YS% ,xld fmd;a m%ldYlhkaf.a ix.ufha woaú;Sh iïudkh f,i y÷kajkafka iaj¾K mqia:l iïudkhhs' fld<T cd;Hka;r fmd;a m%o¾Ykhg iu.dój fuu iïudk Wf<, mj;ajkq ,nhs' m%:u j;djg 2007 j¾YfhaoS meje;ajQ fuu iïudk Wf<, jir kjhla mqrd wlKavj mj;ajkq ,eîh' YS% ,dxlSh kjl;dj ;=<ska yqÿ úfkdaoh i|yd fkdj lsishï iudcuh fyda wdOHd;añl oDIaáhla" ukqIH;ajh ms<sn| lsishï .eUqre wjfndaOhla ms<sìUq fldg th b;d Wiia ;;ajhlg m;a lsrSu yqfola fuu iïudk Wf<f,a wruqK ù we;' ta wruqK oeka oeka bgqfjñka mej;Su fuu iïudk Wf<,g ks¾foaY jk Wiia .Kfha lD;s u.ska ukdjg ms<sìUq fõ'

ගුරු ගෙදර

''''' iudch jdKsc jk úg" f,aLlhkaf.a jeäùu iajNdjhla' mdGlhska wvq ù hkjdo@ hkak m%Yakd¾:hlaæ fmd;a m%ldYk iud.ï oshqKq ùu yd ii|d n,k úg fmd;a ñ,oS .kakd mdGlhska wvqù we;ehs is;kak neye' '''''

^ fgksika fmf¾rd - f,aLl &

 fï f,aLlfhl= oelajQ woyil Wmqgd .ekSuls' .=re f.or hkq f,aLlhkag ;u woyia bosrsm;a lsrSu i|yd fukau f,aLlhka yd mdGlhka tlsfkl uqK .eiaùu i|yd fmd;a m%o¾Yk N=ñh ;=< boslr we;s újdo msáhls' fuh yqfolau f,aLk l,dj .ek ta yd iïnkaO mqoa.,hkag ;u woyi iDcqj bosrsm;a lsrSu i|yd w.kd f;da;ekakls' fulS újdoh fmd;a m%o¾Ykh mj;ajk osk lsysmh we;=,; tys msúfik ish¨ mdGlhka yg oel n,d .ekSug bv i,iajd we;'

බී. එම්. අයි. සී. එච්. සිහගිරි ලෙනෙහි වාර්ෂික කැටපත් පවුර

කලා වැව කියාලා හිතාගෙන...
කාමරේට ගිහිල්ලා...
මං පෙන්නුවා...
වෑකන්ද වගේ පොත් ගොඩ...
මේ තමයි මගෙ වස්තුව...                                                               
                 ( මංජුල කුමාර )

 මේ කැටපත් පවුරේ ලියා අලවන ලද කවියකි. මේ හුදෙක්ම සීගිරි කැටපත් පවුර ගැන නොවේ. බණ්ඩාරනායක සම්මන්ත‍්‍රණ ශාලාව පිටුපස තැනෙන වාර්ෂික කැටපත් පවුරයි. මෙය පොත් ප‍්‍රදර්ශනයටම ආවේණික සංස්කෘතිකාංගයක් වන්නේ මෙහි කවියක් ලියා යෑමටම පොත් ප‍්‍රදර්ශනයට සයභාගි වන්නන් සිටින බැවිනි. පොත් ප‍්‍රදර්ශනය පවතින කාලයේ කැටපත් පවුරේ ලියා අලවන කවි, පොතක් ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත් කෙරේ. මෙය දැනට සත් වසරක් මුලූල්ලේ සිදු කෙරෙන අතර මෙය එහි අටවන අධියරයි. මෙහි පළමුවැන්න නන්දන වීරසිංහ කවියාගේ සංස්කාරකත්වයෙන් 2009 වසරේදී පළ විය. ලොව කොතැනක සිටියත්, කෙළෙස විසූවත් ඒ හැම පුද්ගලයෙකුගේම අදහස්වල වටිනාකම කවියෙන් ප‍්‍රකාශ කිරීමට දුන් මහඟු අවස්ථාවක් ලෙස මේ කැටපත් පවුර හැදින්විය හැක.



by VimarshanaS

මස්..

කොහෙන්ද අම්මේ අද මස් ගෙනාවේ ?
මස් කඩේ කොලුවා ගෙනත් දුන්නේ..
කවුද ? අර දවල් ආපු කෙනාද ?
මීට කලින් දැකලා නැහැ. අලුතින් ආපු ළමයෙක්ද කොහෙද..
ඒක කොහොම වෙතත් මස් නම් හරි රසයි අම්මා..
හ්ම්.. තාත්තා ගෙදට්ට දෙන්න කියලා තියෙන්නේ..
එහෙමද ?
ඔව්..
තාත්තා ! ඔහු නමින් ජිනදාස කාරියවසම් වන අතර හමුදා නිලධාරියෙකි.
සතියකට වරක් දුරකථන ඇමතුමක් ගෙන මස් කඩයේ කොලුවා ලවා හොදවයින් මස් පාර්සලයක් ගෙදරට යැවීම ඔහුගේ සිරිතය. ඔහු නිවාඩුවට ගෙදර එන විට කඩේට ණය බේරන බැවින් මස් කඩේ මුදලාලිද නොකඩවා මස් පාර්සලයක් එවීය. නමුත් මාසයක කාලයක් තිස්සේ කිසිම අමතුමක් නොගත් ජිනදාස හදිස්සියේ ගෙදරට මස් පාර්සලයක් එවීම ඔහුගේ බිරිඳ බලාපොරොත්තු වුවක් නොවේ. ඇයට මහා අමුත්‍තක් නොදැනුනාමද නොවේ. නමුත් එය ඇගේ සිතේ සාන්කාවට ඇතිවු දෙයක් ලෙස සිතා ඇය එය ගනන් නොගෙන සිටියාය. රෑ බෝ විය. ගෙදර සියලු දෙනා නිදා ගැනීමට සූදානම්ව සිටියත් කවුදෝ දොරට තට්ටු කරන හඩක් ඇසී ය. කළු හැදගත් පස් දෙනෙක් ගෙට අතුලු විය. දවල් මස් රැගෙන ආ කොලුවාද එතන විය. ඔහු එකවරම කතා කළේය.
මස් රසයිද හාමිනේ ?
ඔව්. ඇයි අහන්නේ ?
ඔක්කොමලා කෑවද ?
කන්නනෙ එවලා තිබ්බේ. කෑවා තමයි. ඇයි ?
එවිට කළු ඇදගත් පස් දෙනාම මහා හයියෙන් සිනාසී " උබලා ඔය කෑවේ උබලගේ තත්තගේ මස්. ජිනදාසව මරලා උගේ මස් තමයි අපි උබලට කැවුවේ. එහෙනම් අපි ගියා. අපි ආවේ උබලා කෑවද බලන්න. "
කවුද උබලා ? ජිනදාසගේ පුතු කෝප වී ඇසීය. නමුත් වඩක් නැත. ඔවුන් කිසිවක් නෑසුනා සේ පිටව ගියේය. කතාව ඇත්තකි. ජිනදාස මරුණු බවට ආරන්චිය පසුදා උදෑසන පැමිණියේය. පවුලේ අය ජිනදාසගේ මස් කෑ බවද ඇත්තකි. ජිනදාසගේ හාමිනේට මෙය ඉවසිය නොහැක්කකි. ඕ ජිනදාසගේ මිනිය උස්සනවාත් සමගම සිහිය නැතුව ඇද වැටුණි. ඇයව  රෝහල් ගත කළේය. නමුත් වැඩක් වුයේ නැත. ඇය මියගොස් හමාරය. ඔවුන්ගේ පුතු මේ දුක කේසේ වවාගන්නද ? ඔහුද සියදිවි හානි කර ගත්තේය. ඔවුන්ගේ ජිවිත කතා මෙතකින් නිම විය. නමුත් සිදී වුයේ කුමක්ද ? ජිනදසව මැරුවේ කවුද ? ඇයි ? මේ ප්‍රශ්න වලට උත්තරයක් නැත. උත්තරයක් නැත්තේ ඇයි දැයි විමසීමට කෙනෙක්ද නැත. සියල්ලන්ටම කාලය විසින් විසදුම් දේවි. ස්වභාව ධර්මයෙන් මේ අපරාද කල වුන්ට දඩුවම් ලැබේවි කියා හිත හදා ගන්නවා ඇරෙන්නට අන් අයට කල හැකි වෙන කිසිවක් ඇත්තේද නැත.


by VimarshanaS

සිතිවිලි..

මිනිස් සිතේ වරින් වර පහළ වන සිතිවිලි විවිදාකාරය...
සිත එක අරමුණක පිහිටුවා ගැනීම,
මිරිදිය මාළුවෙකු කරදියේ ජිවත් කරවන්නාක් මෙනි...
මේ සිත මෙල්ල කල හැකි එකම ආයුධයද,
මිනිස් සිතිවිලිම වේ....








by VimarshanaS

ඔබ..

සිහන්න සිහින දකින්න...
සිදුවන හැම දේම සුබවාදීව...
එමගින්...
ගොඩ නගා ගන්න ඔබේ අනන්‍යතාව...
පාවා නොදෙන්න එය කිසිවෙකුටත්...
සිතට එකගව ක්‍රියා කරන්න...
දිවි ඇති තෙක් ඔබ ඔබම වන්න...






by VimarshanaS

අලුත් යාළුවා..

ජිවිතයේ අපට මුණ ගැසෙන නොයෙක් පුද්ගලයන් අතර යහළුවන් අපට සෑම මොහොහකම ඉතා සමීප වන පිරිසකි. යහළුවන් විවිදාකාරය. ඔවුන් සියයට සියයක්ම අපට ගැලපෙනවා යැයි සිතිය නොහැක. නමුත් බොහෝ දෙනෙකුට සමාන ගති ලක්ෂණ හිමි වීමත් එසේ හිමි වූ පුද්ගලයන් එකට මුණ ගැසීම අහම්බෙන් සිදුවනවාද කවුරුන් හෝ නොපෙනෙන බලවේගයක් සිදු කරනවාදැයි කිසිවෙකුට කිව හැකි නොවේ.

බාහිර පෙනුමින් මිටි තරමක් තරබාරු අදුරු සමක් ඇති ඇය ගතිගුණ අතින් පෙනුමට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් වුවකි. ඇය බොහෝ සෙයින් නිෂබ්දතාවයට ප්‍රිය කරනවා මෙන්ම සාමාන්‍ය ගති පැවතුම් වලින් යුක්තය. වයසින්  මට වඩා ඉදිරියෙන් සිටින නමුදු හැසිරීමෙන් මා හා සම වයසේ කෙනෙකු මෙන්ය. වගකීම් දැරීමේ හැකියාවක් මෙන්ම යමෙකුට නොදන්නා යම් දෙයක් තේරුම් කර දීමටද ඇය තම උපරිමය යොදන බව නම් නොරහසකි.

මා විද්‍යාලයට ඇතුළු වන විට මින් පෙර ඇයව හදුනා නොසිටි නමුදු කතා බහ කල පළමු දිනයේම යහපත් ආශ්‍රයක් ගොඩ නගා ගැනීමට හැකිවිය. තම අදහස් සෘජුවම කීමට මෙන්ම අන් අයගේ අදහස්ද සැලකිල්ලට ගනිමින් මද්‍යස්ථ ලෙස යමක් දෙස බැලීමට ඇයට හැකිය. සියලු දෙනා සමග ඇසුරු කරමින් සුහදශීලිව සිටියද බොහෝ විට ඇය හුදෙකලාව සිටීමට කැමැත්තක් දක්වයි.

ඇය සියයට සියයක්ම අංගසම්පුර්ණ පුද්ගලයෙකු නොවන නමුත් ආශ්‍රය කිරීමට තරම් යහපත් ගති පැවතුම් ඇත්තියකි. මෙතෙක් මා සදහන් කළ ඇගේ නම උදේනි ජයන්තිය.


by VimarshanaS

ලිපියක්..

වෙනදට වඩා පරක්කුයි. නිවාඩුවට පස්සේ ඉස්කෝලේ යන පලවෙනි දවසෙම පරක්කු වෙලා. මට කවදාවත් මෙහෙම වෙලා නැහැ. දැන් මොනවා කරන්නද ඉතින්.. හති දම දමා දුවන්න තමයි වෙන්නේ. මම පඩිපෙළ ඉක්මනට බැහැගෙන ආවා. " දුව ඊයෙ ඔයාට ලියුමක් ආවා. මට දෙන්න අමතක වුනා. මෙසේ උඩ ඇති කෑම එක ලග. " මම කෑම පෙට්ටියයි ලියුමයි දෙකම ඉස්කෝලේ බෑග්  එකට දාගෙන ඉක්මනට ගෙදරින් එලියට බැස්සේ ඉස්කෝලෙට දුවන්න. එත් වැඩක් වුනේ නැහැ. මම පරක්කු පෝලිමේ ඉදල තමයි පන්තියට ගියේ. මම පන්තියට ගිහින් වෙනදා තැනම ඉද ගත්තා. සර් එන්න පරක්කුයි වගේ. මගේ හොද වෙලාව නැත්තන් පරක්කු වුනාට හේතු අහයි. අහ්හ්.. මට අද උදේ ලියුමක් ආවා නේද. සර් නැති එකේ මම නිකමට වගේ ලියුම කියවන්න ගත්තා. ඒක මහා අමුතු ලියුමක්. අද දිනේ එකේ උඩින්ම දාලා තිබුනා.

2013/03/02
දයාබර නිශිනි වෙත,
 මම හිතනවා අද ඔයා වෙනද වගේ නෙමේ නැගිටින්න පරක්කු වුනා නේද ? හොද වෙලාවට සර් එන්න පරක්කු වුන නිසා ඔයාට හේතු කියන්න වුනේ නැහැ. තව ටික වෙලාවකින් ඔයාගේ පන්තියට අලුතින් පිරිමි ළමයෙක් එයි. එයාගේ නම ආලෝක. එයා ඇවිත් ඔයාට එහා පැත්තේ තියෙන හිස් පුටුවෙන් ඉදාගනී.
 හැබැයි එකක් මතක තියා ගන්න. එයාට අද එළියෙ ඇවිදින්න යන්න අඩ ගහන්න එපා. ඔයා එහෙම කලොත් ගොඩාක් නරක දෙයක් තව ටික දවසකින් සිද්ද වෙයි.......

මට කියවන්න ලැබුනේ එච්චරයි. පුදුමයි.! අද මම පරක්කු වෙලා පන්තියට යනවා කියලා ඊයේ අපේ ගෙදරට ආපු ලියුමේ තියෙන්නේ කොහොමද ? මට හොදටම බය හිතුනා වගේම පිස්සුවෙන් වගේ වට පිට බලලා ඉක්මනට ලියුම මගේ බැග් එක ඇතුලට දා ගත්තා. සර් පන්තියට ආවේ ඒ වෙලාවෙම වගේ. එයා එලිය බලලා කාටද ඇතුලට එන්න කිවුවා. අහ්හ්.. පිරිමි ළමයෙක් ! " මේ අපේ පන්තියට අලුතින් ආපු ළමයා. එයා අලුතින් මේ පැත්තේ පදිංචියට ආපු නිසා එයා හිටිය ඉස්කෝලෙන් අස් වෙලා මේ ඉස්කෝලෙට මාරු වීමක් ගන්න වුනා. මම හිතනවා ඔයාල ඒ ළමයව ඔයාලගේ යාලුවෙක් කර ගනී කියලා. එයාගේ නම ආලෝක වීරසුරිය."

මොකක් ! ආලෝක !! ලියුමේ තිබුණ නමමයි. මගේ හුස්මත් දැන් නම් හිර වෙනවා වගේ.. ලියුමේ තිබුණා වගේම එයා ඉද ගත්තේ මගේ එහා පැත්තේ පුටුවෙන්. මම බලා ගත් වගම ඒ ළමයා දිහා බලාගෙන හිටියා. තමාෂා පිටිපස්සේ ඉදන් මගේ ඇගට ඇනල ඇහුවා කොහෙද බලන් ඉන්නේ කියලා. තමාෂට පින් සිද්ද වෙන්න එකෙන් මම පියවි තත්වෙට ආවා. මට හිතා ගන්න බැරි වුණා ලියුමේ තියෙන දේවල් ඒ විදියටම වෙන්නේ කොහොමද කියලා. මේක නම් ඇත්ත වෙන්නත් බැහැ කියලා. ඒත් ඒ ලියුම තාම මගේ බෑග් එකේ තියෙනවා. මට උදේ වරුවේ කිසිම වැඩක් හරියට කරගන්න බැරි වුණා. මේ පටලැවිල්ල නිසා.

විවේක වෙලේ කෑම කන කොට ප්‍රබෝදට හොද අදහසක් ඇවිත් තිබුණා. ඒ තමයි අලුත් ළමයා අපි ඉන්න තැන ඉද ගත්ත නිසා එයාවත් අපේ සංගමේට ගන්න. ආලෝක ඒ වෙලේ එලියට හිගින් හිටියේ. අපි එයා එනකන් ඉදලා එයා එක්ක කතා කළා. අපි කතා කර කර ඉන්නකොට මයුමි එක පාරටම ඇහුවා අපි අද ඇවිදින්න යමුද කියලා.

අහ්හ්.. ඇවිදින්න යමු ! මට හීන් දාඩිය දැම්මා. ලියුමේ තිබුනේ අඩ ගහන්න එපා කියලා. මන් දන් නැහැ ලියුම ඇත්තද නැද්ද කියලා. එත් එකේ තියෙන දේවල් වෙන්නේ කොහොමද ? මට මුකුත් හිතා ගන්න බැරි වුනා. මම දැන් මොකද කරන්නේ? බැරි වෙලාවත් ලියුමේ තියෙන දේ ඇත්ත වුනොත් මහා ලොකු කරදරයක් සිද්ද වෙනවා. මගේ ඔලුව රිදෙන්න ගත්තා. මම දැන් මොකක්ද කරන්නේ....?
"නිෂිනි.. නිෂිනී.."
"අහ්හ්.."
"මොන ලෝකෙද ඉන්නේ?"
"මට යන්න බැහැ"
"කොහෙද ?"
"අද හවසට ඇවිදින්න යන්න මට බැහෑ.."
"ඉතින් මොකද ඕකට ඔච්චර බෙරිහන් දෙන්නේ ?"
"අපි වෙන දවසක යමු "
"හා හා වෙන දවසක යමු. මොන යකෙක් වැහිලද මන්ද අද උදේ ඉදලා මෙයාට"
"අන්න සර් එනවා ඉදගමු"
මම ආලෝක දිහා බැලුවා. එයා මන් දිහා බලාගෙන හිතාවෙනවා. මන් ඇහුවා මොකද හිනාවෙන්නේ කියලා. එතකොට එයා මුකුත් කියන් නැතුව අයෙත් හිනා වුනා.

මම ඉස්කෝලේ ඇරිලා ගෙදර ආපු ගමන් කෙලින්ම දිවුවේ කාමරේට. මන් බෑග් එකේ තිබුණ ලියුම අරන් කියවන්න පටන් ගත්තා.

.........ඔයාට හිතා ගන්න බැරිව ඇති මේ මොකක්ද වුනේ කියලා. මම විස්තරේ කියන්නම්. හැබැයි ඔයා පිළිගන්න එකක් නැහැ. ඔයාට මේ ලියුම ලියන මගේ නම නිශිනි ගජසිංහ. වෙනසක් නැහැ මම ඔයාම තමයි. හැබැයි මම ඔයාගේ අනාගතේ. මම මේ ලියුම ලියුවේ ආලෝකව බේරගන්න. හැමෝම හිතනවා වගේ ආලෝක කියන්නේ ඔයාලා වගේ සාමාන්‍ය ජිවිතයක් ගත කරන කෙනෙක් නෙමෙයි. එයා හැමෝම හිතන් ඉන්නවා වගේ පදිංචිය වෙනස් කරපු නිසා ඔයාලගේ ඉස්කෝලෙට ආපු කෙනෙක් නෙමෙයි. එයාගේ අම්මගේ අසනිපෙට බෙහෙත් ගන්න ඕනෙ නිසා එයාල ඒ ඉස්පිරිතාලේ ළග තියෙන ගෙදරකට පදිංචියට ආවා. ඒ නිසයි එයා පදිංචිය වෙනස් කලේ. එයාට දැන් ඉන්නේ එයාගේ අම්මා විතරයි. එයාගේ අම්මගේ ඇස් ඉස්සරහම එයාගේ  තාත්තා වහනෙකට යට වෙලා තියෙනවා. ඒ කම්පනය නිසා අම්මා මානසික ලෙඩකින් ඉන්නේ. එයා ආලෝක තත්පරයක් හරි ගෙදර එන්න පරක්කු වුනොත් බය වෙනවා. ආලෝක නැති වෙලා කියලා. එක පාරක් එහෙම ආලෝක ගෙදර යන්න පරක්කු වෙලා ආලෝකගේ අම්මා දිවි නසා ගන්න හදල තියෙනවා. අද තමි ආලෝකගේ අම්මගේ උපන්දිනේ. එයා වෙනද වගේම පුහා ගෙදර එනකන් බලන් ඉන්නේ. අපි ආලෝකව ඇවිදින්න එක්කන් ගිය නිසා එදා ආලෝකට ගෙදර යන්න පරක්කු වෙනවා. එයාගේ අම්ම එයා එනකන් බලන් ඉදලා ආලෝක නැති නිසා එයාගේ ලෙඩේ වැඩි වෙලා කම්පනය ඉවසගන්න බැරිව දිවිනසාගන්නවා. ඒ දුකට ආලෝක තමන්ගේ ජිවිතේ නැති කර ගන්නවා ඉක කාලෙකට පස්සේ. මොකද එයා ඉස්කෝලේ එන නැතුව තනියම ගෙදරට වෙලා කල්පනා කර කර ඉදලා බයිසිකලය පැදගෙන යනවා  හැප්පෙනකන්. එකෙන් තමයි එයා නැති වෙන්නේ. අපි ඒ ගැන දැනගන්නකොට ගොඩාක් පරක්කු වැඩි. එකයි මම ඔයාට මේ ලියුම ලියුවේ. එයාව බේරගන්න. ඔයා අනිවාර්යයෙන්ම එක කරන බව දන්නා නිසා. බොහොම ස්තුති!

මගේ ඔලුව කැරකෙනවා වගේ දැනෙන්න ගත්තා. මේ මොකක්ක්ද මේ වෙන්නේ කියලා. නමුත් මන් දැන් නැහැ කාලය හරහා මේ  වගේ දේවල් වෙන්න පුලුවන්ද කියලා. එහෙම දේවල් වුනත් වෙන්නේ සුරංගනා කතාවල. මට කිසි දෙයක් හිතා ගන්න බැරි වුනා. එත් ආලෝකව අද එක්කන් ගියේ නැති එක ගැන මට සතුටක් දැනුනා. එත් මට තවමත් මේ හැම දෙයක්ම මහා ප්‍රහේලිකාවක්. උත්තර නැති ප්‍රශ්නයක්. මට මහන්සි. මම නිදා ගත්තා. හෙට උදේ වෙද්දී මේ හැම දේම විසදෙවී. මට ඊට වඩා දෙයක් හිතාගන්න බැරිවුනා. සුබ රාත්‍රියක් ! 


by VimarshanaS

දිරිය මිනිසෙක්..

ජිවිත අරගලය වෙනුවෙන් ජිවත් වන දිරිය මිනිසුන් සමාජයේ අඩු වැඩි වශයෙන් සිටි. එවන් මිනිසුන් සොයා ගිය ගමනේ අප වෙත හමු වූ දිරිය මිනිසෙකු පිලිබදව මෙලෙස සටහන් තබන්නෙමු.

දැඩි හිරු රශ්මිය මහපොලව මත පතිත වෙද්දී නාවල මාවත දිගේ අපි ඉදිරියට ඇවිද ගියෙමු. නාරාහේන්පිට සතරමන්සන්දියේ එහාට පසෙකට වන්නට ඇති බුදු පිළිමය අසල සිටි පුද්ගලයෙකු දෙස අපගේ නෙත් නෙත් නතර වුයේ ඉබේටම වාගෙය. ඔහු අප දෙස බලා හෙලු සුන්දර සිනහව අපව සුහද සිතින් පිළිගත්තාක් වැනි හැගීමක් අපගේ සිතට දැනිණි. එහෙයින් ඔහුත් සමග මොහොතක් කතා කිරීමට සිතුනි. ඉතා සරල ගති පැවතුම් ඇති ඔහු නමින් කුමාරසේන විය. හිසට සෙවනක් වන ලෙසට පමණක් ලාලි කිහිපයක් මත කාඩ්බෝඩ් පියනක් තබාගෙන තම වෙලදාම් කටයුතු කරගෙන යයි. කුමාරසේන මහතාගේ වෙළදාම බුලත්විට සාදා විකිණීමයි. වයස අවුරුදු හැටක් පමණ වුවත් තම වයසට අබියෝග කරමින් ඔහු තම වෙලදාම් කටයුතු ඉතා අපුරුවට කරගෙන යන්නේය.

ඔහු මීට ප්‍රථම නාරාහේන්පිට රාජ්‍ය ඉංජිනේරු සංස්ථාවේ තාක්ෂණික අංශයේ නිලදාරියෙකු ලෙස සේවය කර ඉන් විශ්‍රාම ගොස් සීටී. තම විශ්‍රාම ජීවිතය නිකරුනේ නාස්ති නොකර තමන්ගේම ආදායමක් වෙනුවෙන් බුලත් විට සාදා විකුනන්නේය.

පූගොඩ ප්‍රදේශයේ  පදිංචි මොහුගේ පවුලේ බිරිද හා දියණියන් තිදෙනෙකු සමන්විතය. බිරිද හා දියණියන් තිදෙනාගෙන්ද මෙයට උපකාරයක් වන බැවිද ඔහු අප සමග පැවසීමට අමතක නොකළේය.

එමෙන්ම බුලත් විට සාදා ගැනීමට ගන්නා බුලත් තමාගේම බුලත් වගා කොටුවෙන් ගන්නා බව අපට කියා සිටියේ තරමක නිහතමානි ආඩම්බර කමකින් යුතුවය. අවශ්‍ය අනෙකුත් ද්‍රව්‍ය මිලදී ගන්නා බවද පවසා සිටියීය.

වසර විස්සක සිට මෙම රැකියාවේ නිරත වන බවද ඔහු කියා සිටියේය. මෙවන් දිරිය මිනිසුන් අප බොහෝ සෙයින් අගය කල යුතුය.   


by VimarshanaS

නිදි දෙවුදු..

නිදා ගැනීම මගේ කැමතිම ක්‍රියාවයි. මොකද නින්ද තරම් සැනසුමක් මට නම් වෙන කොහිවත් නොමැති
තරම්ය. කිසිම හැගීමක් නොදැනෙන, කිසි සිතිවිල්ලක් හිතට ගලා නොඑන එකම සැනසිලිදායක මොහොත මා නිදා ගන්නා අවස්තාවයි. මා වැඩිපුරම ගැවසෙන්නේ මගේ කාමරය තුලයි. ඒ නිවසේ වෙන තැන නොමැති නිසා නොව මට මගේ පාඩුවේ සිටිය හැකි නිසාය.

අම්මා නම් පොඩ්ඩක් වත් මගේ දින චර්යාවට කැමති නැත. මගේ කාමරය ගෙදර මිනිස්සුන්ට නම් ගල් ගුහාවක් බදුය. නමුත් මට එය සුර පුරයකි. මගේ කාමරයේ ඇති පොත් රාක්කය මම අවුරුදු ගණනාවක් තිස්සේ මම ඇසුරු කල වුන් තවමත් පරිස්සම් කරමින් සිටි. ඒ අන් කවරෙක්වත් නොව මා කියවූ පොත් පත්ය. මට පන ඇති මිනිසුන් ඇසුරු කිරීමට අවස්තාව නොලැබුනද මා ඇසුරු කල නොකළ බොහෝ දෙනෙකු මේ පොත් වල ජිවත් වේ. මා මිනිසුන් හා ඔවුන්ගේ විවිදත්වය උන්නේ මේ පොත පතිනි.

පොත් කියවීම මා හමුවේ ඇති එකම විනොදාශ්වාදයි. කවරෙකු හෝ මගේ මේ කතාව  අසු විට මට අමුතු ලෙඩක් සෑදී ඇති බව නොකීවොත් එය සිනහවට කරුණකි. නමුත් මම මගේ ජිවිතයට කැමතිය. එත් කිසිවක් නොකර සිටීම මට රුචි නොවේ. මා තෝරා ගත්තේ මගේ චරිතයට පරස්පර විරෝදී රැකියාවකි. ඒ මට ඒ රැකියාවට තිබු ආසාව නිසා නොව. මට මගේ ඒකාකාරී දින චර්යාවෙන් මිදීමට බොහෝ අවශ්‍ය වූ බැවිනි.

එනම් මා ගේ අලස ජීවිතය අත්හැරීමට  මා තෝරාගත් ගමන්මග මට හැගෙන ලෙස දිගු  නින්දකට වැටි සිටි නිදි දෙවගන නින්දෙන් මුදවා ගැනීමට පැමිණි කුමාරයෙක් බදුය.


by VimarshanaS

මම..

සීතල සුළගක් හමා යද්දී වලාකුළු අළු පාටින් බර වෙද්දී " දැන් නම් වහින්න එන්න හදන්නේ " කියා නොසිතෙන කෙනෙක් නොමැති තරම්ය. නමුත්එදා හැමෝටම එහෙම සිතුනාට සැක නැත. වැස්සක ලකුණු පෙන්නුවද වැස්සක් ඇද නොහැලුනේ වාසනාවට මෙනි.

අතිරේක පන්තියත් නොමැති බැවින් පාර දිගේ ඔහේ ඇවිදගෙන ගියේ නිකමට වාගේය. ඒ යන අතර මග නෙත ගැටුන දසුනක් හේතුවෙන් මගේ මතකය අතීතයට ගිය බව නම් නොරහසකි. කුඩා ළමුන් පිරිසක් එහෙ මෙහෙ දුව පනිමින් සෙල්ලම් කරමින් සිටි. පෙනුමට නම් ඔවුන් හය වසරේ හෝ හත වසරේ විය යුතුය. හැමදෙනේකුගේම ළමා කාලය මේ තරම් සුන්දර නැත. ළමා කාලයේ යහළුවන් පිරිවර ගෙන සෙල්ලම් කරන ළමුන් දුටුවිට අදටත් කියා ගත නොහැකි තරමේ දුකක් මගේ හිතට නැගෙන්නේ අතීතය තවමත් මගේ ආත්මය තුල හොල්මන් කරන නිසා විය යුතුය. එකල පන්තියේ බොහෝ දෙනෙකු සිටියද ඉන් එකෙකුදු මගේ යහළුවෙක් නොවිය. අදටත් මට ඇති එකම දුර්වල කම නම් යහළුවන් නැති  කමින් මිනිසුන් හා කතා නොකර මුළු ගැසී සිටීමට පුරුදු වූ පුරුද්ද ඇත අර ගත නොහැකි වීමයි. 

කෙසේ නමුදු මා දැන් සිටින තත්වය ගැන මට සැහීමකට පත්විය හැකිද නැද්ද මට තවමත් නොතේරේ. මට මගේ පාසල් ජීවිතය පිලිකුල්ය. මගේ අනාගතය කෙබදු වේ දී මට  නොහැක. නමුත් මේ මොහොතේ ජිවත්වනවා ඇරෙන්නට මට වෙන විසදුමක්ද නොපෙනේ...     


by VimarshanaS    

රණවිරුවෝ...

රට රකින්නට පෙරට ඇදෙනා විරුවනේ ඔබේ සිත් තුලින්...
නැග එනා සෝ සුසුම් දුක් ගිනි නිවන්නට බැ දිය පොදින්...
සමගියක් නැත මිරිගුවක් එය පවසන මිනිසුන් මතින්...
සුපුන් සද විලසින් දිලි ඔබ නැග එන්න මවු බිම මතින්...


by VimarshanaS