ප්‍රථම ප්‍රේමය..

මගේ හදවත., ගැහෙන සද්දේ මගේ කන්වල දෝංකාර දෙනවා..
මගේ කකුල්., කවදාවත් නැති විදියට ගල් ගැහිලා..
මගේ කඳුළු., හෙමින් හෙමින් මගේ කම්මුල් දිගේ ගලාගෙන යනවා..
මේ හැමදේම මට කියන්නේ.. මේ මගේ ප්‍රථම ආදරය කියලා..

හැමෝටම ඒ දේ හරියට කරන්න පුළුවන්..
හැමෝම ආදරේ හොයා ගන්නවා..
ඒක ලේසි දෙයක්..
මම හැමවෙලේම හිතුවේ එහෙම..
නමුත් තවමත්..

මට කවදාවත් ඔයාව ඔයාව හමුවී නොතිබුණානම්..
මම හිතන්නේ නැහැ..
කාටවත් පුළුවන් කියලා මගේ හිතේ මේ හැගීම ඇති කරන්න..
මේ කුළුඳුල් හැගීම..

මගේ හදවත., පුපුරන්න වගේ ගැහෙනවා..
මගේ කකුල්., ඉබාගාතේ ඇවිදිනවා නතර වෙන්න නොදී..
මගේ කඳුළු., තවමත් මට නතර කර ගන්න බැහැ..
මේ හැමදේම මට තුවාල කරනවා.. මොකද මේ මගේ ප්‍රථම ප්‍රේමය..


by VimarshanaS

ඇලිස්..

ඉතින් ඇලිස්..
ඔයාගේ ඔය වීදුරු වගේ ඇස දෙකෙන්..
මොකක්ද දකින හීනය..
ඔයාට විතරක් බලන්න පුළුවන්..

ඒත් තාමත්..
කඳුළු බින්දු ගලා යන..
හිරවෙලා තියෙන මතකය..

ඉතින් ඇලිස්..
ඔය තොල් දෙකෙන්..
කාත් එක්කද හිනාවෙන්නේ..
හැමෝම මග හැරුණු පුදුම ලන්තේදී..
කාටද ඔයා ආදරේ කරන්නේ..

ඒත් මම..
වචන වලින් කිව්වත්..
සීතලේ බලන් හිටියත්..
මට ඒ අදර ගීතය ගයන්න බැහැ..

ඉතින් ඇලිස්..
ඔයා තවමත් නොකියා ඉන්න..
රහස මටත් කියන්න..
මටත් හිනාවෙන්න..

by VimarshanaS

සින්ඩරෙලා..

සින්ඩරෙලා..
කැළේ පිපුණු මලක් ඔයා..
හැමවෙලේම මගෙත් එක්ක ඉන්න..
හැමදේම හංගන ඒ හිනාවත් එක්ක..
සින්ඩරෙලා..
මොන දේ වුනත්..
ඔයාගේ මායා වෙස්මුහුණ ගැලවෙන දවසක් ආවත්..
කොහේදී වුනත්.. කවද වුනත්..
මමයි ඔයාගේ ආරක්ෂකයා..
මට ඕනේ නැවුම් ඉර එළියක් වගේ..
ඔයාගේ මායා හිනාව එළිය කරන්න..
ඒකයි මගේ සැනසීම..
ඔයාට දුන්න වෙලාව ඉවර වුණාට..
මේක නෙමෙයි සමුගන්න වෙලාව..
මම දන්නවා යන්න වෙලාව හරි කියලා..
එත් මට ඔයාට යන්න දෙන්න බැහැ..
අපි පොරොන්දු වුණා නැවත හමුවෙන්න..
එත් ඔයා මිනිස්සු අතරින් නොපෙනී ගියා..
මට දැනෙන දේ ඔයාටත් දැනෙනවද..
කාටද පුළුවන් ආදරේ කාලයට සීමා කරන්න..
සින්ඩරෙලා..
ඒ සිමාව ඉක්මවා මට ඔයාව ඕනේ නම්..
මම එන්නම් ඔයාව හොයාගෙන..
එතකන් ඉන්න..
මම දන්නවා ඔයාට කොහෙවත් යන්න බැහැ..
මොකද..
ඔයාගේ පාවහන් මගේ ළග..

by VimarshanaS

මම කවුද ?

මා නොවන මම..

මම අන්තිමට හොයා ගත්තා, මම කියල කෙනෙක් නැහැ කියලා. මේ ජිවිත කාලෙම මම ගත කරලා තියෙන්නේ අනික් අය කියපු විදියට. ඒ කිසිම තැනක මම කියල කෙනෙක් නැහැ. මම හිතාන හිටියට අන්තිමට කිසිම තැනක මම නැහැ. මේ ලෝකේ මම කැමති, අකමැති මොනවටද ඒ කිසිම දෙකින් කාටවත් වැඩක් නැහැ. මම නොවන සියලු දෙනා මගෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ මොනවද ? මම අද ඉන්නේ එතන. මේ සමාජය මගෙන් බලාපොරොත්තු වෙන දේ කීකරු හොඳ ළමයෙක් කියන තැන.

එත් ජිවිතේ කොහේ හරි වරද්ද ගත්ත වගේ දැනෙන්නේ. ඒ මම මගේ ගැන සැහීමකට පත් නොවන නිසා. මම අද ඉන්නේ කොතනද ? ඒ මම කැමති මමද ? මට අනුව මේ මම නෙමේ. මිනිස්සු මගෙන් බලාපොරොත්තු වන මම. මේ වෙසමුණ ගැලවුණු දවසට, මගේ ඇතුලේ ඉන්න කළු චරිතේ එලියට ආපු දවසට මම දන්නේ නැහැ මම කොතන ඉදිද කියල. මේ තරම් කාලයක් ජිවත් වුනත් මම මාව හොයා ගන්න තාම බැරිවුණා. මේ තමයි ඇත්ත මම, මුළු සමාජයක් ඉස්සරහ මාව හොයා ගන්න බැරුව අතරමන් වුන.

හීන මිනිස්සුන්ව ජිවත් කරනවා නම් ඇයි මගේ හීන වලට මගේ ජිවිතේ ඉඩක් නැත්තේ. මන් කොච්චර මහන්සි වෙලා වැඩ කලත්, හැම තැනකදීම මම වරද්ද ගන්නවා. මගේ ජිවිතේ පසුබැසීම් ඇරුනම ඉදිරියට එන පාරක් පෙන තෙක් මානෙක නැහැ. ඒ අවසනවද දන්නේ නැහැ. මගේ වයසේ සමහරු ලොකු රස්සාවල, සමහරු කසාදත් බැඳලා. එත් මම තාම හැබෑ කර ගන්න බැරි හීනයක් පස්සේ යනවා. හීන දකින එක හොද ඇති එත් මම දකින මේ හීනෙ දිග වැඩියි. ඇහැරෙන්න කාලය හරි කියල දැනුනත් තව ටිකක් ඉවසමු කියල හිතෙන්නේ. තව කොච්චර කල් ඉවසන්නද. මිනිස්සු කියන විදියට මට වැඩි කල් නැහැ. එත් හදිස්සි වෙලා කිසි දෙයක් කරන්න මම කැමති නැහැ. මම එහෙමයි.

එත් දැන් වෙසමුණ ගලවන්න කාලය ඇවිත්. මේ මගේ ජිවිතේ. මම ජිවත් වෙන්න ඔනී මට ඕනේ විදියට. හරි හෝ වැරදි තමන් තෘප්තිමත් වෙන්නේ නැත්තන් තමන් ගැන ඇයි එහෙම ජිවිතයක් ගත කරන්නේ. අනික් අය වෙනුවෙන්ද ? එයාල කවද හරි අපේ ජීවිතෙන් ගිය දවසට මම මොකද කරන්නේ ? අද වෙනකන් මම මාව පාලනය කරන්න අනික් අයගේ සිතුවිලි වලට ඉඩ දුන්න එත් මේ හීනෙන් අවදි වෙන්න කාලය හරි. මම කීකරු හොඳ ළමයෙක් කියන චරිතෙන් මිදිලා මට ඕනේ විදියට ජිවත් වුනොත් මිනිස්සු මාව ප්‍රතික්ෂේප කරයිද ? එහෙම කලත් මට මොකද ? මේ මගේ ජීවිතය නේද ? හිතට අවංකව ජිවත් වුනොත් එක වැරද්දක්ද ? අනේ මන්ද. එත් මම තීරණයක් ගත්තා. මම නොවන මගෙන් අයින් වෙන්න. මගේ නිදහස මගේ ජිවිතේ සැනසීම

හොයන යන්න.

by VimarshanaS