මනදොළ..

මගේ ආත්මය තුළ එක ගීයක් ඇත..
මම වරින් වර ලියන්න හදපු..
මම මේ අධික සීතලෙන් මිදී නැගිට්ටම..
ඔයා ඒ ගීය මට වරින් වර ගායනා කරපු..
ඉතින් මම මගේ හිස පහත් කරලා..
මගේ දෑත ඔසවා ප්‍රර්ථනා කලා..
ඔයාගෙම වෙන්න කියලා..
මම දැන් දන්නවා..
ඔයා මගේ එකම බලාපොරොත්තුව කියලා..
මට අනෙක් තරු වලින් ගී ගැයුවත්..
ඔබේ ගීතය තරම් ඒවා බලවත් වුනේ නැහැ..
මට මගේ හීන ගොඩාක් ඈතයි කියලා දැනුනම..
ඔයා මා වෙනුවෙන් ඒ හීන මට ගයනා කළා..
මම මගේ දෛවයම ඔබට දුන්නා..
මම මගේ සියලු දේම ඔබට දුන්නා..
මට ඕනේ ඔබේ කරුණාව..
ගී කියමින් මා වෙනුවෙන්ම හෙලු කරුණාව..
මගේ අව්‍යාජ එක සිනහවකින්..
ඔබ මා වෙනුවෙන් කල සියලු දේට..
මා සතු සියල්ලම ඔබට දෙනවා.


by VimarshanaS
.

ශේෂය..

මා තනිවම මෙතන සිටගෙන..
මේ මගේ හදවතත් සමග..
ඒත් එය ඈත් වී ගියේ නැහැ..
නමුත් මම හැරී බලද්දී..
ආ මග දෙස..
ඔබේ වෙනස්වීමට හේතුව කුමක්දැයි මට නොපෙනේ..
මම කොතරම් උත්සාහ කලත් එක් සීමාවක් තුල හිද..
තාමත් මගේ හිතට නැගෙන එක ප්‍රශ්නයක් ඇත..
බොහෝ පාරවල් තිබුනත් ගමන් කිරීමට..
සමහර ඒවායින් සතුටත්..
සමහර ඒවායින් දුකත්..
හැම කෙනෙක්ටම යන පාර වැරදිය හැක..
දැන් මම පැවසුවොත් ආපසු යා හැකි බව..
පටන් ගත තැනටම..
ඔබ ඒ අවස්ථාව ගෙන වෙනස් කරනවාද සියල්ල ?
ඔබ හිතනවා නම් එය කල හැකි කියාලා..
ඔබ ප්‍රර්ථනා කරනවා නම් මම ඔබ හැර නොයයි කියාලා..
මෙය නිවැරදි වෙලාව ඔබට එය සිදු කරන්න..
නැවත නතර කල තැනින් හෝ පටන් ගැන්මට..
කිමද ?
මා කොතරම් උත්සාහ කලත්..
මගේ සිමාවෙන් පිටට යාමට නොහැකි..
නමුත්..
තාමත් එක ප්‍රශ්නයක් මගේ මනසේ හොල්මන් කරයි..
එදා මම ඔබට යන්න නුදුන්නානම්..
අදටත් ඔබ මා සමග නේද ?
මම ඔබෙන් ඈතට ඇවිද නොගියා නම්..
මම තවමත් ඔබට ආදරේ කරනවා නේද ?
මා නැවතී සිටියත්.. ඔබ උත්සහ කලත්..
කාලය ආපසු හැරවීමට..
එත් මම හිතන්නේ..
අපි එය කවදාවත්ම දැන නොගනිවී..
කවදාවත්ම..


by VimarshanaS

බහ්ව්.. බහ්ව්..

මට කිසිම විටක අවශ්‍ය නැහැ..
ඔබ මට අවන්කවම ආදරය කල යුතු බව..
නමුත් මම අනිවාර්යයෙන්ම ඔබේ අණ පිලිපදිනවා..
මම දන්නේ නැහැ ආරම්භය කොතැනද කියා..
ඔබේ සහ මගේ..
නමුත් මට අවශ්‍ය හැමදාමත් ඔබත් සමග සිටින්නට..
ඔබ කීවත් මාව දකින්න අවශ්‍ය නැහැ කියා..
මා ඔබ වෙනුවෙන් හැමදාමත් බලාන සිටිනවා..
මට අවශ්‍ය කරපටිය පමණයි..
මා ඔබට අයිති බවට ඔබ මට පළදන..
ඔබ බොහෝ විට රගපානවා..
මා ඔබට සිටින එකම කරදරකාරයා ලෙස..
කොතරම් කාලයක් ගත වුනත්..
හගවනවා මට මා වැනි අන් අයෙකු හමුනොවන බව..
ඔබ මා හා ඈතට අවිදන් යන විට..
මට දැනෙනවා..
අපි දෙදෙනා කොතරම් එකිනෙකාට සමීපද බව..
මම කියන්නේ "බහ්ව් බහ්ව්" කියලයි ඔව් වෙනුවට..
ඒය ප්‍රශ්නයක් නොවේ කිසිවිටෙකත්..
ඔබ මගේ හාම්පුතා ලෙස මට දැනෙන ආඩම්බරය..
මට ඇති මගේ මුලු ජීවිත කාලෙටම..
ඒ ඔබ මා තොරාගත් දා ඔබේ සුරතලා හැටියට..
මගේ හදවත මා ඔබට පිදූ නිසා..


by VimarshanaS

ආදරය..

පියවරෙන් පියවර මම ඈතට ඇවිදන් ගියා..
නමුත් ඒ හැම මොහොතකම ඔබ මා ලුහුබැඳ ආවා..
ඔබේ මුවින් යන්තම් නගන සිනහව..
මට මගේ හැම දේම වාගෙ වුනා..
කමක් නැහැ මට ඔබ අසලට පැමිණීමට නොහැකි වුනත්..
කමක් නැහැ මට ඔබව ලබා ගැනීමට නොහැකි වුනත්..
ඔබ මේ මොහොතේ සිටින ලෙසටම..
සැමදා ඔබට සිටිය හැකිනම්..
මේ වගේ මට ඔබව හැමදා මතක් වේවි..
මේ වගේ මට කිසිවක් සිදුකල නොහැකි වේවි..
මාගේ තනියට මතකය පමණක් ඉතිරි වේවි..
නමුත් මට ඔබ සිතන දේ තෙරුම් ගත නොහැකි නම්..
මට ඔබ දෙස ඕනෑකමින් බලා සිටිය නොහැකි නම්..
මා සතු සියල්ල දිනෙක ඔබ හට ලබා දුන්නේ නම්..
සිතිය නොහැක අවසන් වේවී යැයි මෙය කිසි දින..
මේ වෙන්න ඇති ආදරය..
මට මේ වෙලාවේ සිතට හැගෙන හැගීම..
මේ වෙන්න ඇති ආදරය..
එනමුත් මට මහ අඩුපාඩුවක් මෙන් දැනෙන..
මම මගේ ඇස් තදින් පියා ගත්තත්..
මගේ ඇස් තදින් තද කරත්..
මට ඔබ ගැන මැවී පෙනෙනෙ අමුතු හැගීම..


by VimarshanaS

මතකය..

ඉඩ දෙන්න මට ගයන්න ඒ දුක්බර ගීතය..
අපි දෙදෙනා හැම වෙලාවෙම සවන් දුන්..
මට හැගෙන්නේ කොහේ හෝ හිද..
අපි දෙදෙනාම එකම ශෝක ගීය ගයන බව..
මම ඔබ ගැන සිතන ලෙසම ඔබ මා ගැන සිතනවාද ?
මා වෙනුවෙන් ඔබ කිසි විටෙක කදුළු සලා තිබෙනවාද ?
නැවතත් ඒ දුක්බර ගීය ගයනවාද ?
මේ දැන් මම ගයනවා වගේ..
මා ගයන්නේ එය මගේ හදවත බිදුනු නිසා..
මා දන්නා එකම දුක් ගීය..
මා ගයන්නේ එය මට ඔබව අමතක කල නොහැකි නිසා..
හැම දේම අහවර නමුත්..
අතීතයට සමු දී ඉදිරියට ගියත්..
මේ දුක් ගීයත් එක්ක..
මම තවමත් ඔබේ නම මුමුනනවා..
මම සිතුවත් සියල්ල අවසන් කියා..
ඒත් ඇයි එය මේ තරම් අපහසු..
මොනවා වුනත් මම තවමත් මේ ගීය ගයමින්..
නැවතත් ඔබ ගැනම සිතනවා..
ඔබේ නම තවමත් මුමුනනවා..


by VimarshanaS

බලාපොරොත්තුව..

හැම දේම මේ ඇස් ඉදිරියේ වෙන්නේ..
එය බැලූ බැල්මට මිරිගුවක්ද නොවේ..
මට හිතාගන්න බැහැ ඔයාට මොනවා හිතෙයිද කියලා..
කවදාහරි දවසක අපි යලි මුණගැසුනොත්..
මට අවශ්‍ය එකම එක දෙයයි තියෙන්නේ..
ඒත් එය කොහේ තියෙනවද මම දන්නේ නැහැ..
මට කවදාවත් එයට ලංවන්න බැහැ..
ඒ මොකද ?
ඒක ඈතට පාවෙලා යන වළාකුලක් වගේ නිසා..
සමාවෙලා බලන්න..
කමක් නැහැ කොතැනදී වුවත්..
ඔබ මා හමුවුන හේතුව දෙස..
ශෝකාකූල  නව රජ කරන ලොවක දෙපසට වී..
කාටත් හොරෙන් දකින සොදුරැ සිහිනෙක..
හදවතින් ඔබට පෙම් කරමින්..
කමක් නැද්ද මම එසේ සිටියට..
එක දවසක තේරුම් ගනීවි..
අපිම අපි ගැන..
එදාට එකිනෙකාගෙන් කොතරම් දුරස් වී සිටියත්..
එය අපිට ගැටළුවක් නොවේ..
අපි අනිවාර්යයෙන්ම යලි හමුවේවි..
එදාට.. ඔබට පෙනේවි..
මගේ හිතේ අපි දෙදෙනාට ඇති ඉඩ.. යලිත්..


by VimarshanaS

වෙනස..

බොහෝ තැන් ඇත ඔබට මගෙන් වෙන්ව සැගවී යාමට..
ඔබේ අමිහිරි මතකයන් සමගින්..
ඒත් ජීවිතය කියන්නේ හරී කියන දේටම නෙමේ..
මොන දේ සිදු වුනත් නොසැලී ඉදිරියට යාමයි..
මට දැන ගන්න ඉඩ අරින්න..
ඔබට ඕනෙ කරන පොඩි දේ ගැන වුනත්..
මට දැන ගන්න ඉඩ අරින්න..
ඔබට සවන් දෙන එකම කෙනා මම බව..
මට දැන ගන්න ඉඩ අරින්න..
ඔබ දැන ගත් බව මා ගැන..
මට දැන ගන්න ඉඩ අරින්න..
ඔබ දැන් මාගේම බව..
මොකද මා ඔබව විශ්වාස කරනවා..
මොන දේ වුනත් මම ඔබ සමගින් සිටිනවා..
මම ඔබව විශ්වාස කරනවා..
හැම දේම හොදින් සිදුවේවි කියලා..
මම ඔබට පොරොන්දු වෙනවා..
මගෙන් ඔබට කවදාවත් වරදක් වන්නේ නැත කියා..
ඒත් ඔබ මගේ ලගට එන්නට අකමැති නම්..
මම ඔබට ගෞරව කරනවා..
ඒ ඔබ කොහි සිටියත්..
මම ඔබව විශ්වාස කරන නිසා..

by VimarshanaS

ඉලක්කය..

ඔබට මොනවද කරන්න ඕනේ ?
ඔබට කවුරුන්ද වෙන්න ඕනේ ?
මොකක්ද ඔබේ ජීවිතේ තේරුම ?

ඔයාට කවුද වෙන්න ඕනේ..
ඔයාට මොනවද කරන්න ඕනේ..
ඒ මොන දේ වුනත් ඔබට කල හැකි..
ඔයාට කොහෙද යන්න ඕනේ..
ඔයාට කොතනද ඉන්න ඕනේ..
ඔයාට යන්න ඕනෙ ඉහලම තැනට යතහැකි..
විශ්වාස කරන්න ඔබ..
ඔබ ගැනම..
කොතරම් ඈතකට ඔබට යාමට සිදු වුවත්..
ඉදිරියට තැබූ පියවර නැවත ආපස්සට ගන්න එපා..
කොතරම් අපහසු පැටලිලි අති මාර්ගයක යාමට සිදු වුවත්..
මම ඒ හැම මොහොතකම ඔබත් සමගම සිටිනවා..
ඔබට මා අවශ්‍ය වන මොහොතේ මෙන්ම ඔබට මා අනවශ්‍ය මොහොතේදීත්..
ඔබ වෙනුවෙන්ම..
බලාපොරොත්තුවක් අතැතිව..
විටෙක මා ඔබට බොහෝ ඈතින් සිටියත්..
අපේ බැදීම කිසිදා නැති වන්නේ නැහැ..
ඉතින්.. නතර වෙන්න එපා..
මම අවසානය තෙක්ම ඔබ සමගින් සිටිනවා..
ඔබ තමා හුදෙකලාම පුද්ගලයා..
ඔබ තමා එකම කෙනා..
පාලු අහසක පායා ඇති තනි තරුවක් මෙන් වන..
නමුත් මම තමයි ඔබේ ලොවට එලිය විහිදුවන එකම කෙනා..
මම ඔබව විශ්වාස කරනවා..
ඒ නිසා ඔබ..
ඔබ ගැන විශ්වාසය තබන්න..
සමහර විට ඔබ පොහොසත් විය හැක..
තවත් විටෙක ඔබ දුප්පත් විය හැක..
ඔබේ ජීවිතයේ කිසිම දෙයක්..
ඔබේ සිතට දැනෙන බයාදු හැගීම් වලට නැති කරන්න දෙන්න එපා..
ඔබ කල යුතු එකම දේ ඔබව විශ්වාස කිරීමයි..
මොකද මම ඔබ වෙනුවෙන් හැමදාමත් සිටින නිසා..



by VimarshanaS

අහස..

අහ්.. හා.. පුදුම ලස්සනක්.. අද නම් අහස හරිම පැහදිලියි. පිදුම ලස්සනක් තියෙන්නේ. මම දන් නැහැ මම ඇයි අහසට මෙච්චර කැමති කියලා. නමුත් මම අහසට වගේ වෙන කිසිම දේකට කැමති නැහැ කියන එක නම් මට පහදිලිව කියතැහැකි. නිල් පාටට බබළන අහස දිහා බලන් ඉන්න තියෙනවා නම් මට ඊට වඩා දෙයක් ඕනෙ වෙයි කියලා නම් හිතන්න අමාරුයි. ඒ තරමට මම මේ අහසට ආදරෙයි. මම කැමති ආදරය කියන වචනෙටත්. මම මගේ යාළුවන්ට, අහසට, මේ පාටට, මගේ ගෙදර අයට මේ හමෝටම ආදරෙයි.
ෂ්..ස්..ෂ්..ස්..
මොකක්ද ඒ අහෙන සද්දේ. මහා අමුතු සද්දයක්. මොකාක් හරි දෙයක් ගොඩාක් ඈත ඉදලා බිමට වටෙනවා වගේ. හේ හේ.. අර සද්දේ.. ලග ලගම අහෙනවා.. මේ සද්දෙ නම්.. අහ් මගේ පොත.. ඒක බිම වටුනා.. කවුද මේ මගේ ඉස්සරහට එක පාරටම ආපු කෙනා. මීට කලින් දැකලා තියෙන කෙනෙක් නම් නෙමේ...
ආ ඔයාගෙ පොත..
ස්තූතී..
පරිස්සමින්..
හ්ම්.. අහ් අර සද්දේ.. ඒක එයා අවිදින කොටයි අහෙන්නේ.. මේ සමාවෙන්න මම... ඔහ් එයා ගිහින්.. මෙච්චර ඉක්මනට කොහෙට ගියාද මන්ද.. හ්ම්...

අම්මේ.. මම එලියට යනවා..
මොකටද..
අහස බලන්න..
මේ රෑ..?
අනේ අම්මේ..
හ්ම්.. හ්ම්.. බලාගෙන..
හාකෝ අම්මේ..
අන්න මන් දිහා බලන් ඉන්නවා. මන් ඔයාව බලන්න ආවෙ අහස. මන් කොහෙට ගියත් කොහොම ගියත් අහස මන් දිහා බලන එක නතර කරන් නැහැ. කවදාවත් අහස මට තීන අවදානය අඩු කරන් නැහැ. ඒකයි මම මේ තරම් අහසට ආදරේ..
අන්න තරුවක්.. ඒක කඩාගෙන වැටෙනවා.. හ්ම්.. සද්දයක් එක්ක.. ආ.. මේ සද්දෙ මම මීට කලින් අහලා තියෙනවා.. කඩා වටෙන තරුවකට මේ වගේ සද්දයක් තියෙනවා නම්.. අහ් ඒ අර කෙනා. මම අද උදේ දැක්ක. ඒ මේ තරුවෙන් අහෙන සද්දෙමයි.
දුව.. දැන් අති.. ගෙට එන්න. මේ මහා රෑ පිට්ටනියට ගිහින් තරු බලන්න ඔය ළමයට පිස්සුද..?
මේ එනවා අම්මා..
එහ්.. අනේ සමාවෙන්න මන් දැක්කෙ නැහැ ඔයා එනවා. වැරදීමකින් අගේ හැප්පුනේ..
හ්ම්.. ඔයාට ඔයිට වඩා පරිස්සම් වෙන්න බැරිද..
මේ.. මේ.. අර උදේ දැක්ක කෙනා නේ.. එයා මොනාද මෙහෙ කරන්නේ.. අනේ මන්ද අහන්නත් බයයි. කවුද දන්නෙත් නැහැනෙ.
මොනාද මගේ මුණ දිහා බලන් ඔයා ඔච්චර හිතන්නෙ..?
නැහැ..
ගෙදරට යන්න..
හ්ම්..
අහ් මෙන්න මෙයා හිනා වුනා.. ලස්සන හිනාවක් තියෙන්නෙ.. අපෝ ඒ හිනාව තත්පර දෙකක් වත් නැහැ..
මේ..... ඔයා මෙතනට ආවෙත් අහස බලන්නද..?
මොකක්..? ඔයා මාව දන්නෙ නැද්ද?
මට සමාවෙන්න. මන් ඔයාව දන්නෙ නැහැ.
අහ් ආයිත් හිනා වුනා..
එහෙනම් මේ ගැන කාටවත් කියන්න එපා.. මම යනවා.
හ්ම්.. ඔයා හෙටත් එනවා නේද මෙතනට අහස බලන්න ?
උත්තරයක් නැහැ. මන් දන්නෙ නම් නැහැ එයා ඒ කිවුව දේ තේරුම. ඒත් මන් කාටවත් කියන් නැහැ..

ඇයි ඉස්කෝලේ මෙච්චර ළමයි අඩු අද. හෙට නිවාඩු නිසාද දන් නැහැ. ලා..ලාලලා..හ්ම්..හ්ම්..ලාලලා..

. කවුරු හරි වයිලීන් එකක් ගහනවා. හ්ම්..ලා ලා ලා.. හරිම නිදහස්.. කවුරුත් නැහැ. කැරකිලා බලන්න ඕනේ.. ලාලලා.. ආහ්.. වටුනා.. ආහ්.. මගෙ කකුල. මට නගිටින්න බැහැ.. ඇයි වයිලීන් සද්දේ එක පාරටම නැවතුනේ. බ්ක්ස්.. කවුද බොලේ මේ එක පාරට උඩ ඉදන් මගේ ඉස්සරහට පැන්නෙ ? මේ එයා.. එයා තමයි.. එයා කොහොමද හරියටම මේ වෙලේ මෙතන ඉන්නේ..
අහ්.. එයි මොනාද ඔයා කරන්නේ.. මාව බිමින් තියන්න. මම යන්නම්. අයියෝ..
කට වහා ගන්නවා..
අහ්.. හ්ම්..
මම මොකුත් නොකියා නිශ්ෂබ්ද වුනා. එයා මාව ප්‍රථමාධාර කාමරේ මිස්ට බාරදීලා ගියා. මිස් මන් දිහා මහා අමුතු විදියට බැලුවා..
ඔය ළමයා කොහොමද අරුණෝදව දන්නෙ?
කවුද අරුණෝද?
මොනවා? මේ ලොකෙද ළමයො ඉන්නෙ? මුලු ඉස්කෝලේම අය දන්නවා අරුණෝදව. හරි කමක් නැහැ. දැන් අර ඔය ළමයව ගෙනාපු කෙනා තමයි අරුණෝද. ඔය ළමයා වඩිය එයා එක්ක කතාවට හෙම යන්න එපා. ඔයාගේ හොදටයි මම මේ කියන්නේ.
ඇයි මිස් ඒ ?
ඒ ළමයා ගැන මහා නරක ආරන්චි තියෙන්නේ. කාටවත් කිසි ගරු සරුවක් නැහැ. හැම වෙලේම ඔරවගෙන ඉන්නෙත්. ඒ ළමයා සා/පෙළ ලියද්දි ඉස්කෝලෙ හිටපු ශිෂ්‍ය නායකයො පස් දෙනෙක් ඉස්පිරිතාලෙ නතර කරන්න වෙන තරමට ඒ පස් දෙනාටම ගහල තිබුනා. මේ ළගකදි ඉදලා රෑට බයිසිකල් පදින කල්ලියක් එක්ක රවුම් ගහනවා ඉස්කොලේ ගෝඩාක් අය දැකලා තියෙනවා. එ නිසා ඔය ළමයා ඒ ළමයා එක්ක ආස්සරේට යනවා එහෙම නෙමේ.
හ්ම්.. හොදයි මිස්.
මේ මොකක්ද මේ ? අහ්හ් බෙල් එකක්. මේක කොහොමද මෙතනට ආවේ ?
අර ලස්සන සද්දේ.. ඒක එන්නේ මේ බෙල් එකෙන්. ඒ කියන්නේ මාව අරලවපු කෙනාගේ අතින් මේක වැටිලා. හ්ම්..
එයාව හම්බවුන දවසක ගිහින් දෙනවා.

අම්මා  මම තරු බලන්න එලියට යනවා.
ආපහු ? මේ මහා රෑ එලියට යන්න පිස්සුද ළමයෝ ?
අනේ අම්මේ..
ආ හරි ඉක්මනට එන්න.
හොදයි.. අර ළමයත් එයිද දැන් නැහැ. එත් ඊයේ කිසි උත්තරයක් දුන් නැහැනේ. කමක් නැහැ. කෝකටත් ගිහින් බලමු. අහ්හ් අර ඉන්නේ ඒයි.. ඒයි..
මොකද ?
ඔයා ආවද ? මන් හිතුවේ නැහැ ඒත් ඔයා එයි කියල.
ඔයාට බය නැද්ද ?
ඒ ඇයි ?
ඒ ඇයි කියලා අහන්නේ ? මිස් මුකුත් කිවුවේ නැද්ද මන් ගැන ?
කිවුවා..
එහෙනම් ආවේ ?
හි.. හි..
හැබැයි දැන් ඔයා ආවේ ඔයාගේ කැමැත්තෙන්. මන් ඔයාට මුකුත් කලොත් ඒවාට මට බැනගෙන එන්න එපා.
හරි.
අහ අන්න කඩා වැටෙන තරුවක්. බලනවා ඉක්මනට..
හරී..
හ්ම්.
එක නෙමේ අරුණෝද ඔයාගේද මේ බෙල් එක ?
ඔයාට කොහෙන්ද එක ?
උදේ ඔයා යද්දී වැටිලා තිබුනා.
ස්තුති.
මේක කාගේද ?
මගේ අම්මගේ.
ඔයාගේ අම්මා....
මැරිලා.
එහ් එතකොට තාත්තා ?
එහෙම කෙනෙක් මට නැහැ.
ඔයා දැන් ඉන්නේ කොහෙද ?
මාමත් එක්ක.
එයා මොනවා කරන කෙනෙක්ද ?
බයිසිකල් හදන කෙනෙක්.
ආ.. එයාද එතකොට බයිසිකල් වලින් එන අය ඔයාව හම්බවෙන්න.
ඔව්. එයා බයිසිකල් පදින්න කැමති. ඉතින් එයා වැඩ ඇරිලා රෑට යාළුවො එක්ක බයිසිකල් පදිනවා. සමහර දාට මමත් යනවා.
ආ.. එකයි එහෙනම් ?
මොකක්ද ?
නෑ.. මුකුත් නැහැ. ඔයාට යාළුවො නැද්ද ?
නැහැ.
එහෙනම් මම යාලුවෙක් වෙන්නම් ?
එපා. ඔයාටත් ඒවා මේවා කියයි මිනිස්සු. එකයි මම තනියම ඉන්නේ.
එකට කමක් නැහැ.
ඔයා කියන දෙයක් අහන්නෙම නැහැනේ.
අයි මිනිස්සු ඔයාට එක එක ඒවා කියන්නේ ?
දන්නේ නැහැ. සමහරවිට එයාල මට කැමති නැතුව ඇති.
හ්ම්..
ඔයා අහසින් කඩා වැටුන තරුවක් වගේ..
මොකක් ?
නැහැ මුකුත් නැහැ. මම අද ඉදන් ඔයාගේ යාළුවා. තනියම ඉන්න එපා.
බලමු බලමු.
හේ.. හේ.. මොකෝ හිනා වෙන්නේ? ගෙදර යන්නේ යන්නේ නැද්ද ? යමු. මන් ඇරලවන්නම්.
හ්ම්.
අනේ මන්ද.. මම ඒ ළමයාගෙන් ඊට වඩා කිසිම දෙයක් අහන් නැහැ. අනික් අය මොනවා කිවුවත් ඒ කියන දේවල් වලින් මට ප්‍රශ්නයක් නැහැ. මන් හොයා ගත්තා. තරුවක්. ඒ තරුව නැති කර ගන්න බැහැ. මේක මගේ තරුව. එකයි එක ලස්සන සද්දයක් එක්ක මගේ ලගටම කඩා වටුන්.....
හරි අපි ගෙදරට ආවා.
ස්තුති.
ඔයා හෙටත් එනවද පිට්ටනියට ?
අරුණෝද ?
නැහැ මන් නිකමට වගේ ඇහුවේ. කමක් නැහැ. මන් යන්නම්.
මන් හෙට එනවා.
හ්ම්..
මට හිතා ගන්න බැරි වුනා එයා එහෙම ඇහුවම. ස්තුති අහස.. මන් දන්නවා කවුරු නැතත් ඔයා මගෙත් එක්ක ඉන්නවා කියලා. ස්තුති මේ තරුව මට දුන්නට.............


by VimarshanaS

කොළඹ පොත් වසන්තය..

 idys;H udih wdrïN ù we;' idys;H udih;a iuÕu wmsg u;la fjkafka fmd;a i,ams,hs' fmd;a n,k" fmd;a f;dark wh" fmd;a lshjk wh" fmd;a t<solajk wh" fmd;a .kak wh" fmd;a wÉpq.yk wh ú;rla fkfï fmd;a fmr,k wh;a tl;= jk fyd|u ;ekls fmd;a i,ams,'

idys;H udih Wodj;a iuÕu werfUk fmd;a i,aams, f,i fld<U nKavdrkdhl cd;Hka;r iïiuka;%K Yd,dfõ meje;afjk fmd;a m%o¾Ykh wmg isysjkafka ks;e;skau jdf.ah' fuh jd¾Islj meje;ajkakls' fujr fmd;a m%o¾Ykh meje;afjkafka 17 jk jrgh' kuq;a fmd;a m%o¾Ykfha wdrïNh iksgqyka jkafka fld<U l<d NjfkaoSh' ta fn!oaO fmd;a m%o¾Ykhla f,igh' 1999 jif¾ uq,ajrg l<d NjfkaoS werUqfka wf,ú l=á 28 lskah' th osk 4 lg iSud úh' bka miq fojk jrg;a 2000 jif¾oS mej;s m%o¾Ykhg wf,ú l=á 31 lska iukaú;j i;shla mqrd meje;aúKs'

fmd;m; lshùug fukau fmd;m;g we,aula olajk msrsi jeä jkakg mgka .;a ksid l<d Njfka mej;s fmd;a m%o¾Ykh 2001 jif¾oS fld<U nKavdrkdhl iïuka;%K Yd,djg f.k tk ,oS' fmd;a m%o¾Ykh kï jQ fuh bka miqj yeoskajQfha fld<U cd;Hka;r fmd;a m%o¾Ykh f,igh' tfukau fn!oaO fmd;a m%o¾Ykhlg muKla iSud jQ fuh fn!oaO fmd; m;g wu;rj YS% ,xld fmd;a m%ldYlhkaf.a ix.ufha fmd;a m%lYljre i|ydo bv lv fjka úh' 2001 jif¾ isg mqrd jir 15 la jd¾Islj fld<U cd;Hka;r fmd;a m%o¾Ykh fkdlvjd id¾:l f,i mj;ajd ;sfí' 

  2015 j¾Ih i|yd fld<U cd;Hka;r fmd;a m%o¾Ykfha§ fjka flreKq fj<| l=á ixLHdj 450 ls' th foaYSh fj<| l=á iy úfoaYSh fj<| l=á f,i fldgia follg fnod fjka flf¾' foaYSh fj<| l=á 400 la yd úfoaYSh fj<| l=á 50 la fu‘ fldgia folg we;=,;a fj‘' 

fld<U cd;Hka;r fmd;a m%o¾Ykhg úfoaYSlhka idfmalaIj ishhg oyh;a my<j;a w;r msrsila iyNd.S fj‘' ta rgj,a w;r bkaoshdj" tx.,ka;h" cmdkh" pSkh yd uef,aishdj hk rgj,ao fj‘' úfoaYslhka fu‘ fmd;a m%o¾Ykhg iu‘nkaO jkafka YS% ,xld fmd;a wdkhk yd wmkhk lrejkaf.a ix.uh yrydh' úfoaY f,aLlhka m%ldYk wdh;k yryd YS% ,dxlSh fj<|mf,a ;;a;ajhla idod .ekSu i|yd fuu fmd;a m%o¾Ykh ms<sn| Wkkaÿjla olajhs' fj<| l=á fjka lsrSfu‘oS m%:ufhka úfoaYSh b,a,qu‘lrejka i|yd wjia:dj ,ndfohs'

YS% ,xld fmd;a m%ldYlhkaf.a ix.ufha idudcsl m%ldYlhka yg fojekqj fj<| l=á fjka lrhs' bka miqj iuia; ,xld fmd;a fj<| ix.ufha idudcsl fmd;a m%ldYlhkag fj<| l=á ,nd foa' ñka mrsndysr foaYSh m%ldYk wdh;khlg fj<| l=áhla ,nd .ekSfu‘oS fmd;a j,g kEoElu‘ olajk úIhka iu‘nkaOj tu wdh;kh lgh;= lr we;s wdldrh ms<sn|j we.hSula isÿlr iqÿiqlu‘ n,d fj<| l=á ,nd oSula isÿflf¾' yqfolau wOHdmkh f;aud lr .kañka mj;ajk fuu fmd;a m%o¾Ykh fi,a,u‘ nvq" ieris,s jeks wdfgdam whs;u i|yd fj<| l=á lsisfia;au ,nd fkdfoa'

tla fj<| l=áhla wf,ú lrkafka re'75000 l uqo,lg jk w;r ix.ufha idudPslhka i|yd ishhg y;,shl jg‘gula ,efn‘' fld<U Pd;Hka;r fmd;a m%o¾Ykh i|yd ixialD;sl wud;HxYh hgf;a úfYaIdx. bosrsm;a lsrSulao isÿ flf¾' ta i|yd tla úfYaIdx.hlg re'150000 l muK úhoula oerSug isÿfj‘' ;jo fkdñf,a m%jdyk fiajd yd iu‘uka;%K Yd,dj l=,shg .ekSug ,laI 200 l muK úhoula hk w;r fuu fmd;a m%o¾Ykh i|yd iu‘mQ¾K úhou re',laI 500 blaujhs' 

ස්වර්ණ පුස්තක  සම්මාන උළෙල

''''' NslaIqj tu keõ f;dg winäka kkakd÷kk lr;a;lrefjl= iuÕ ñ,la kshu fkdjQ jkaokdjl wdrïNh isoaO lf<ah '''''

^ rka lr~qj - ngqjka., rdyq, ysñ" 2015 iqj¾K mqia:l iïudk,dNS &

jif¾ m%ldYs; fyd|u kj l;djg msfok YS% ,xld fmd;a m%ldYlhkaf.a ix.ufha woaú;Sh iïudkh f,i y÷kajkafka iaj¾K mqia:l iïudkhhs' fld<T cd;Hka;r fmd;a m%o¾Ykhg iu.dój fuu iïudk Wf<, mj;ajkq ,nhs' m%:u j;djg 2007 j¾YfhaoS meje;ajQ fuu iïudk Wf<, jir kjhla mqrd wlKavj mj;ajkq ,eîh' YS% ,dxlSh kjl;dj ;=<ska yqÿ úfkdaoh i|yd fkdj lsishï iudcuh fyda wdOHd;añl oDIaáhla" ukqIH;ajh ms<sn| lsishï .eUqre wjfndaOhla ms<sìUq fldg th b;d Wiia ;;ajhlg m;a lsrSu yqfola fuu iïudk Wf<f,a wruqK ù we;' ta wruqK oeka oeka bgqfjñka mej;Su fuu iïudk Wf<,g ks¾foaY jk Wiia .Kfha lD;s u.ska ukdjg ms<sìUq fõ'

ගුරු ගෙදර

''''' iudch jdKsc jk úg" f,aLlhkaf.a jeäùu iajNdjhla' mdGlhska wvq ù hkjdo@ hkak m%Yakd¾:hlaæ fmd;a m%ldYk iud.ï oshqKq ùu yd ii|d n,k úg fmd;a ñ,oS .kakd mdGlhska wvqù we;ehs is;kak neye' '''''

^ fgksika fmf¾rd - f,aLl &

 fï f,aLlfhl= oelajQ woyil Wmqgd .ekSuls' .=re f.or hkq f,aLlhkag ;u woyia bosrsm;a lsrSu i|yd fukau f,aLlhka yd mdGlhka tlsfkl uqK .eiaùu i|yd fmd;a m%o¾Yk N=ñh ;=< boslr we;s újdo msáhls' fuh yqfolau f,aLk l,dj .ek ta yd iïnkaO mqoa.,hkag ;u woyi iDcqj bosrsm;a lsrSu i|yd w.kd f;da;ekakls' fulS újdoh fmd;a m%o¾Ykh mj;ajk osk lsysmh we;=,; tys msúfik ish¨ mdGlhka yg oel n,d .ekSug bv i,iajd we;'

බී. එම්. අයි. සී. එච්. සිහගිරි ලෙනෙහි වාර්ෂික කැටපත් පවුර

කලා වැව කියාලා හිතාගෙන...
කාමරේට ගිහිල්ලා...
මං පෙන්නුවා...
වෑකන්ද වගේ පොත් ගොඩ...
මේ තමයි මගෙ වස්තුව...                                                               
                 ( මංජුල කුමාර )

 මේ කැටපත් පවුරේ ලියා අලවන ලද කවියකි. මේ හුදෙක්ම සීගිරි කැටපත් පවුර ගැන නොවේ. බණ්ඩාරනායක සම්මන්ත‍්‍රණ ශාලාව පිටුපස තැනෙන වාර්ෂික කැටපත් පවුරයි. මෙය පොත් ප‍්‍රදර්ශනයටම ආවේණික සංස්කෘතිකාංගයක් වන්නේ මෙහි කවියක් ලියා යෑමටම පොත් ප‍්‍රදර්ශනයට සයභාගි වන්නන් සිටින බැවිනි. පොත් ප‍්‍රදර්ශනය පවතින කාලයේ කැටපත් පවුරේ ලියා අලවන කවි, පොතක් ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත් කෙරේ. මෙය දැනට සත් වසරක් මුලූල්ලේ සිදු කෙරෙන අතර මෙය එහි අටවන අධියරයි. මෙහි පළමුවැන්න නන්දන වීරසිංහ කවියාගේ සංස්කාරකත්වයෙන් 2009 වසරේදී පළ විය. ලොව කොතැනක සිටියත්, කෙළෙස විසූවත් ඒ හැම පුද්ගලයෙකුගේම අදහස්වල වටිනාකම කවියෙන් ප‍්‍රකාශ කිරීමට දුන් මහඟු අවස්ථාවක් ලෙස මේ කැටපත් පවුර හැදින්විය හැක.



by VimarshanaS

මස්..

කොහෙන්ද අම්මේ අද මස් ගෙනාවේ ?
මස් කඩේ කොලුවා ගෙනත් දුන්නේ..
කවුද ? අර දවල් ආපු කෙනාද ?
මීට කලින් දැකලා නැහැ. අලුතින් ආපු ළමයෙක්ද කොහෙද..
ඒක කොහොම වෙතත් මස් නම් හරි රසයි අම්මා..
හ්ම්.. තාත්තා ගෙදට්ට දෙන්න කියලා තියෙන්නේ..
එහෙමද ?
ඔව්..
තාත්තා ! ඔහු නමින් ජිනදාස කාරියවසම් වන අතර හමුදා නිලධාරියෙකි.
සතියකට වරක් දුරකථන ඇමතුමක් ගෙන මස් කඩයේ කොලුවා ලවා හොදවයින් මස් පාර්සලයක් ගෙදරට යැවීම ඔහුගේ සිරිතය. ඔහු නිවාඩුවට ගෙදර එන විට කඩේට ණය බේරන බැවින් මස් කඩේ මුදලාලිද නොකඩවා මස් පාර්සලයක් එවීය. නමුත් මාසයක කාලයක් තිස්සේ කිසිම අමතුමක් නොගත් ජිනදාස හදිස්සියේ ගෙදරට මස් පාර්සලයක් එවීම ඔහුගේ බිරිඳ බලාපොරොත්තු වුවක් නොවේ. ඇයට මහා අමුත්‍තක් නොදැනුනාමද නොවේ. නමුත් එය ඇගේ සිතේ සාන්කාවට ඇතිවු දෙයක් ලෙස සිතා ඇය එය ගනන් නොගෙන සිටියාය. රෑ බෝ විය. ගෙදර සියලු දෙනා නිදා ගැනීමට සූදානම්ව සිටියත් කවුදෝ දොරට තට්ටු කරන හඩක් ඇසී ය. කළු හැදගත් පස් දෙනෙක් ගෙට අතුලු විය. දවල් මස් රැගෙන ආ කොලුවාද එතන විය. ඔහු එකවරම කතා කළේය.
මස් රසයිද හාමිනේ ?
ඔව්. ඇයි අහන්නේ ?
ඔක්කොමලා කෑවද ?
කන්නනෙ එවලා තිබ්බේ. කෑවා තමයි. ඇයි ?
එවිට කළු ඇදගත් පස් දෙනාම මහා හයියෙන් සිනාසී " උබලා ඔය කෑවේ උබලගේ තත්තගේ මස්. ජිනදාසව මරලා උගේ මස් තමයි අපි උබලට කැවුවේ. එහෙනම් අපි ගියා. අපි ආවේ උබලා කෑවද බලන්න. "
කවුද උබලා ? ජිනදාසගේ පුතු කෝප වී ඇසීය. නමුත් වඩක් නැත. ඔවුන් කිසිවක් නෑසුනා සේ පිටව ගියේය. කතාව ඇත්තකි. ජිනදාස මරුණු බවට ආරන්චිය පසුදා උදෑසන පැමිණියේය. පවුලේ අය ජිනදාසගේ මස් කෑ බවද ඇත්තකි. ජිනදාසගේ හාමිනේට මෙය ඉවසිය නොහැක්කකි. ඕ ජිනදාසගේ මිනිය උස්සනවාත් සමගම සිහිය නැතුව ඇද වැටුණි. ඇයව  රෝහල් ගත කළේය. නමුත් වැඩක් වුයේ නැත. ඇය මියගොස් හමාරය. ඔවුන්ගේ පුතු මේ දුක කේසේ වවාගන්නද ? ඔහුද සියදිවි හානි කර ගත්තේය. ඔවුන්ගේ ජිවිත කතා මෙතකින් නිම විය. නමුත් සිදී වුයේ කුමක්ද ? ජිනදසව මැරුවේ කවුද ? ඇයි ? මේ ප්‍රශ්න වලට උත්තරයක් නැත. උත්තරයක් නැත්තේ ඇයි දැයි විමසීමට කෙනෙක්ද නැත. සියල්ලන්ටම කාලය විසින් විසදුම් දේවි. ස්වභාව ධර්මයෙන් මේ අපරාද කල වුන්ට දඩුවම් ලැබේවි කියා හිත හදා ගන්නවා ඇරෙන්නට අන් අයට කල හැකි වෙන කිසිවක් ඇත්තේද නැත.


by VimarshanaS