අතිරේක පන්තියත් නොමැති බැවින් පාර දිගේ ඔහේ ඇවිදගෙන ගියේ නිකමට වාගේය. ඒ යන අතර මග නෙත ගැටුන දසුනක් හේතුවෙන් මගේ මතකය අතීතයට ගිය බව නම් නොරහසකි. කුඩා ළමුන් පිරිසක් එහෙ මෙහෙ දුව පනිමින් සෙල්ලම් කරමින් සිටි. පෙනුමට නම් ඔවුන් හය වසරේ හෝ හත වසරේ විය යුතුය. හැමදෙනේකුගේම ළමා කාලය මේ තරම් සුන්දර නැත. ළමා කාලයේ යහළුවන් පිරිවර ගෙන සෙල්ලම් කරන ළමුන් දුටුවිට අදටත් කියා ගත නොහැකි තරමේ දුකක් මගේ හිතට නැගෙන්නේ අතීතය තවමත් මගේ ආත්මය තුල හොල්මන් කරන නිසා විය යුතුය. එකල පන්තියේ බොහෝ දෙනෙකු සිටියද ඉන් එකෙකුදු මගේ යහළුවෙක් නොවිය. අදටත් මට ඇති එකම දුර්වල කම නම් යහළුවන් නැති කමින් මිනිසුන් හා කතා නොකර මුළු ගැසී සිටීමට පුරුදු වූ පුරුද්ද ඇත අර ගත නොහැකි වීමයි.
කෙසේ නමුදු මා දැන් සිටින තත්වය ගැන මට සැහීමකට පත්විය හැකිද නැද්ද මට තවමත් නොතේරේ. මට මගේ පාසල් ජීවිතය පිලිකුල්ය. මගේ අනාගතය කෙබදු වේ දී මට නොහැක. නමුත් මේ මොහොතේ ජිවත්වනවා ඇරෙන්නට මට වෙන විසදුමක්ද නොපෙනේ...
by VimarshanaS
