Strawberry Cinderella

Monday, June 10, 2019

කළුපාට අත්තටු..- Owner of Black Wings ( Special )

කතාවේ ඉන්න චරිත වලට ගැලපෙන පින්තුර...

Images that match the characters in the story ...

1) Male Lead - King of Demons - Maou of Mazoku - Kaiju ( Strange Beast )

2) Female Lead - Bride of Kaiju - Nezuka

3) High Level Demon - Fibrizo - Reo

4) High Level Demon - Zelas - Asahi

5) High Level Demon - Garv - Touma

6) High Level Demon - Darufin - Himari

7) High Level Demon - Grausherra - Osamu

8) High Level - Work with Demon - Yui

9) Middle Level Demon - Kanzel - Goro

10) Middle Level Demon - Mazenda - Daiki

11) Low Level Demon - Seigram - Ichiro

12) Low Level Demon - Zorom - Michi

13) Son of the Previous Maou - Shiro

Saturday, June 8, 2019

ඔයයි තාත්තා.. ( 4 )

මගේ දුවගේ තත්වේ කොහොමද ඩොක්ටර් ?

බය වෙන්න එපා.. දුවයි බබයි දෙන්නම හොදින්. ඔයාලට ඒ දෙන්නව බලන්න පුළුවන් රූම් එකට දැම්මට පස්සේ.

තැන්ක්ස් ඩොක්ටර්.
...............................

දේවේන්ද්‍ර.. අපි දුවත් එක්ක කතා කරන්න ඕනේ මේ ගැන. එයා දන්නවා ඇතිනේ බබාගේ තාත්තා කවුද කියලා.

ඔව් මානෙල්. අපි බලමු දුව ගෙදර ගෙනිච්චම. අපිට තියෙන ප්‍රශ්නත් එක්ක මේ දරුවාව බාර ගන්න බැහැ.

තාත්තට ළමයව එපා නම් මට හිතෙන්නේ අපි ළමයව නිවාසෙකට දාමු. වෙන කරන්න දෙයක් නැහැ.

මානෙල්.. මම මේ ගැන හිතලා ඉවරයි.

ඒ මොකක්ද ?

අපි මේ ළමයව ළමයි නැති පවුලකට දෙමු. හොඳ ගානක් ගන්න පුළුවන්. මන් අඳුරන දෙන්නෙක් එක්ක කතා කරලා තියෙන්නේ. එකයි මම කිව්වේ දුවට දරුවාව ලැබෙන්න දෙමු කියලා.

දේවේන්ද්‍ර ඔයා නම්.. මගේ අකමැත්තක් නැහැ..
...............................

ගිම්නා හෙමිට එයාගේ ඇස් ඇරලා බැලුවේ එයාගේ එහා පැත්තේ ඉන්න පුංචි බබා දිහා.. පුතෙක්.. අදිත අපේ දරුවා පුතෙක්.. ගිම්නා හෙමීට නැගිටලා පුතාව අතට ගත්තා. පුතාගේ මුණ දිහා ටික වෙලාවක් බලන් හිටපු ගිමනට කට කොනකට හිනාවක් මතුවූනා. තාත්තා වගේමයි... එයා එයාටම හිතා ගත්තත් කිසිම දෙයක් කිව්වේ නැහැ. මන් දන්නවා ඔයාට දාන්න ඕනේ නම මොකක්ද කියලා.. පුතා දන්නවද පුතාගේ තාත්තා ඉස්සෙල්ලම මාව දැක්කම කිව්වේ මන් හරි අහිංසකයි කියලා. තාත්තට නම් ඒ ගැන මතක නැතුව ඇති. එයාලා අපේ සිනියර්සලා නිසා ඒ දවස් වල නිතරම අපේ පන්තිවලට එනවා. පුතාගේ තාත්තා නම් ආවේ එක දවසයි. එදා තමයි මට අහිංසකයි කිව්වේ.

ඉතින් අපේ පුතාට මම අද ඉදන් කතා කරන්නේ අහිංස කියලා..

ගිම්නා කොච්චර සතුටින් හිටියත් ඒ සතුට වැඩිකල් තියෙන එකක් නෙමේ. ටික දවසකට විතරයි. මොකද එයා දන්නේ නැහැ එයාගේ ළමයා ටික දවසකින් එයාට නැති වෙන්න යනවා කියලා.

ඔයයි තාත්තා.. ( 3 )

මම සතියක් යනකන් හරියට කෑමක් බීමක් ගත්තේ නැහැ. මම කරපු එකම දේ කාමරේට වෙලා අඬපු එක විතරයි. මොකද මට අම්මා කෙනෙක් වෙන්න ඕනේ වුනේ නැහැ.

අම්මගෙයි තාත්තගෙයි තරහා වැඩිකල් තිබුණේ නැහැ. දවසක් අම්මා මගේ කාමරේට ඇවිත් කිව්වා " ඔයාට මේ දරුවා ඕනේනම් ඔයා හැම දේම තනියම කර ගන්න.. අපිට තව දරුවෙකුට වියදම් කරන්න සල්ලි නැහැ.. ඔයාට කැමති තීරණයක් ගන්න පුළුවන්.. අපෙන් බලපෑමක් නැහැ.."
අම්මා එහෙම කියලා කාමරෙන් එළියට ගියා. මම දන්නේ නැහැ ඒ ඇයි කියන්න. එයාලා එතනින් පස්සේ මට කිසිම දෙයක් කිව්වේ නැහැ. පහුවදා මම බැංකුවට ගිහින් අදිත දුන්න චෙක් එක කෑෂ් කර ගත්තා. මගේ දරුවට වියදම් කරන්න කියලා මට තිබුණේ එච්චරයි. මට දැන් රස්සාවට යන්න විදියක් නැති නිසා ඒ සල්ලි පරිස්සම් කරගෙන තමයි වියදම් හැමදේම කළේ.

ගෙදර අය මගෙත් එක්ක වෙනද වගේම හිටියා. ඔව්.. ඉතින්.. කොහොමත් වෙනද වගේම මගේ ගැන හොයල බලනවා තියා මගෙත් එක්ක කතා කලේ වත් නැහැ. එයාලා කොහොමත් එහෙම නිසා මමත් මුකුත් නොකියා මගේ පාඩුවේ හිටියා. මට කැමති තීරණයක් ගන්න කියපු එකම ඒ දෙන්නා මට කරපු ලොකුම උදව්ව.

මට මගේ දරුවා ගැන කිසිම අදහසක් තිබුණේ නැහැ. ඩොක්ටර්ව මුණ ගැහෙනකන්ම. මම බයෙන් හිටියේ.

" අම්මේ ඔයාට ඒක ඇහෙනවද .. ? ඒ තමයි ඔයාගේ දරුවාගේ හර්ට්බීට් එක..

ඒ කියන්නේ මගේ දරුවා හොඳින්ද ?

අනිවාර්යෙන්ම.. නිරෝගී දරුවෙක්.. "

එවෙලේ ඉදන් මට තේරුණා මගේ හිතේ දරුවා ගැන තිබුණු අකමැත්ත නැති වුණා කියලා. මට කියන්න පුළුවන් මන් දරුවට ආදරේ කරන්න පටන්ගත්තේ දරුවාගේ හර්ට්බීට් එක අහපු වෙලේ ඉදන් කියලා.

" පුතේ මට සමාවෙන්න. මුලදී ඔයාට අකමැති වුනාට. එත් මම පොරොන්දු වෙනවා ඔයාව ඇහැක් වගේ බලා ගන්නවා කියලා.. මම ඔයාට කිසිම කරදරයක් වෙන්න දෙන්නේ නැහැ..
ඔයා ඔයාගේ අම්මව විශ්වාස කරන්න.. "

ඔයයි තාත්තා.. ( 2 )

මම ගෙස්ට් හවුස් එකෙන් එළියට ආවේ පහුවදා උදේ. මම එළියට බහින්න හදද්දී මට ඒ ගෙදර සර්වන්ට් කෙනෙක් රුපියල් 50000 චෙක් එකක් අතට දීලා කිව්වා උදෙන්ම පිටත්වුණා මේක මිස්ට දෙන්න කිව්වා කියලා. හ්ම්.... මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

මම චෙක් එකත් අරන් ගෙස්ට් හවුස් එකෙන් එළියට ඇවිත් කෙළින්ම ගෙදරට ගියා. ඊට පස්සේ කවදාවත් මම ක්ලබ් එකේ වදටවත් කැම්පස් එකටවත් ගියේ නැහැ. මම ෆුල් ටයිම් ගේක සර්වන්ට් විදියට වැඩ කළා.

ජිවිතේ හරි පුදුමයි. අදිත මම කවුද කියලවත් දන්නේ නැහැ. එයාට දැනගන්න ඕනෙත් නැහැ. මට ආපහු අදිතව මුණගැහෙන්න කිසිම වුවමනාවක් තිබ්බෙත් නැහැ. හොඳමදේ එයාව මුණ නොගහෙන එක. එදා ගෙස්ට් හවුස් එකෙන් එළියට ආවට පස්සේ මට ආපහු කැම්පස් එකට යන්න තරම් හයියක් තිබ්බෙත් නැත්තේ එකයි. මට මේ හැමදේම මගේ මතකයෙන් අයින් කරලා දාන්න ඕනේ. ඒ වුනත් එදා මතකය ආයේ ආයේ මට මතක් වෙන එක නතර කරන්න බැරි වුණා.

" මානෙල් ඔයාගේ මේ සෝබන වැඩ නතර කරන්නේ කවද්ද ?

දැන් ඔයා කියන්නේ අපේ පවුලට මෙහෙම වුනේ මගේ වැඩ හින්ද කියලද ? අනේ.. මිනිහෝ.., තමුසේ ණය ගන්න එක නතර කලානම් මේ ඔක්කොම හරි.

මම ණය අරන් හරි උඹලට ඕනේ දේ ගෙනත් දෙන නිසා තමයි යකෝ තොපි අද කාලා ඇඳලා ඉන්නේ.. "

මම වැඩ ඇරිලා ඇවිත් ගෙදරට යන්න ගේට්ටුව ඇරියා විතරයි., මම දැනගත්තා අදත් හරි තමයි කියලා සද්දෙන්ම. අද උදේ ඉඳන් මගේ අගට හරි නැහැ. ඒ නිසා මම සද්ද නැතුව දොර අරගෙන ඇතුලට ගියා. මට කිසිම වුවමනාවක් තිබුණේ නැහැ අම්මගෙයි තාත්තගෙයි රණ්ඩුව මැද්දට යන්න. ඉතින් මම හෙමින් සැරේ කාමරේට ඇවිදගෙන ගියා. ඒත් මට වැඩිදුර යන්න පුළුවන් වුණේ නැහැ. මගේ ඇස් දෙක බොඳවෙලා වටේම කලුපාට වෙන්න ගත්තා. එච්චරයි මට මතක. මම ආපහු ඇහැරෙනකොට හිටියේ ඉස්පිරිතාලේ. මම ඇස් අරිනවත් එකක්ම අම්මයි තාත්තයි මගේ ලඟට ආවා.

එයාලගේ මුණවල් තරහින් පුපුරණවා.. ඒ ඉස්පිරිතාලේ නෙමෙයි නම් මට හිතුණේ මාව මරලා දායි කියලා

" උඹ රස්සාව කියලා කරන්නේ මොකක්ද කියපන් මට..

ඇයි අම්මේ ?

කට වහපන්.. තෝ මෙතන තියෙන ප්‍රශ්ණ මදිවට ළමයෙකුත් හදාගෙන ඇවිත්.. තොට දැන් ළමයෙක්ද යකෝ ඕනේ.. ?

ළමයෙක් ? මොනවද අම්මේ මේ කියන්නේ ?

මොනවද නෙමයි.. තොගේ බඩේ ළමයෙක් ඉන්නවා..

ළමයෙක්... "

එතනින් එහාට අම්මා මට බැනගෙන බැනගෙන ගියත් ඒ කිසිම දෙයක් අහන්න මට වුවමනාව තිබුණේ නැහැ. මගේ ඔළුවේ තිබුණේ එකම දෙයක් විතරයි. ඒ මම අම්ම කෙනෙක් වෙන්න යන එක විතරයි.